NEFELόMATA

Εις το επανιδείν....

2009-06-22T16:24:00.004+03:00

Λένε?

Ξεχνούν.

Δε λένε?

Θα πουν.

Κάνουν?

Μοιραίο.

Δεν κάνουν?

Το ίδιο είναι.

Γιατί

Να ελπίζουμε?

Όλα

Όνειρο είναι.

Φερνάντο Πεσσόα

Μπες στο spirit

2008-12-22T16:15:00.007+02:00

Να 'ταν η αγάπη, ρόδι τυχερό..........

Κάτω απ' το "γκι" να σου δώσω,

το φιλί μιας ολόκληρης ζωής....

Άγιε Βασίλη, κόπιασε να σε κεράσω ένα καφέ...

πσστττ.... εδώ καλέ.....

Μα δεν ήταν ανάγκη....

Άγιε, με κακομαθαίνετε......

Μόνο υγεία θέλω να ευχηθώ,

όλα τα υπόλοιπα τα μπορώ μόνη μου.....

"Έλατο, αχ έλατο"

όπως κι αν σε ντύσουμε,

μείνε για πάντα έλατο, please.....

se apla ellhnika:

Μέρη Κρίστμαςςςςςς

Ντιν - Νταν...

Ντιν - Νταν....

Το ακούτε κι εσείς ή κουδουνίζει το κεφάλι μου????

Να θυμάστε, Μελομακάρονα και κουραμπιέδες

με μέτρο, εε........

Οι "σόλο" καριέρα,

Μην παραλείψετε να ερωτευθείτε......

Το μόνο που μπορώ...

Φυσάω χρυσόσκονη στα όνειρα σας ....

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Τις φωτός , τις δανείστηκα

από τους δημιουργούς τους

;-)

ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΙΜΑ. ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ!

2008-12-18T15:58:00.006+02:00

SOS... ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!

Υπάρχει ένα παλικάρι 28 ετών στον Ευαγγελισμό που χρειάζεται 40 φιάλες αίμα. Σοβαρό ατύχημα με μηχανή, έχουν πειραχτεί ζωτικά όργανα. Τα στοιχεία είναι:

Μερισιώτης Βαγγέλης,

Ευαγγελισμός ΜΕΘ2,

ώρες 8.30-14.00 και 15.00-19.00.

Προωθείστε το όπου μπορείτε.

Ευχαριστώ

Καλημέρα σας,Θα ήθελα την βοήθειά σας για την ζωή ενός φίλου μου. Χρειάζεται να κάνει μεταμόσχευση συκωτιού και πρέπει να βρούμε αίμα αποκλειστικά ομάδας 'Ο αρνητικό'. Εάν μπορείτε ανακοινώστε το διότι έχει ζωή μία με δύο εβδομάδες. Μπορεί κάποιος/α από εσάς να έχει αίμα 'Ο αρνητικό' και να του σώσει τη ζωή. Για οποιαδήποτε πληροφορία μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου

Σας Ευχαριστώ

ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ Γ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ
ΤΗΛ-ΦΑΞ :26210-35638ΚΙΝ: 6944 434 559

Ας βοηθήσουμε όλοι το Βαγγέλη......

Ένας συνάνθρωπος μας, χρειάζεται βοήθεια ....

Προωθήσετε το μήνυμα γρήγορα και όποιος έχει την ομάδα αίματος του Βαγγέλη ας τρέξει κοντά του...

Εντάξει...

2008-10-15T00:24:00.009+03:00

UPDATE: ΚΑΛΟ ΓΙΟΡΤΙΝΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ

Ένα μεγάλο συγνώμη για την μακρόχρονη απουσία μου.

Όλα είναι καλά, μα ένα ταξίδι στην Ιταλία και αυξημένες υποχρεώσεις αυτό το καιρό, με κράτησαν μακρυά σας.

Θα ήθελα να προτείνω στους φίλους που διαμένουν ή βρίσκονται στην Αθήνα, να επισκεφτούν αύριο 3/12, τον πολιτιστικό πολυχώρο της Άγκυρας (Σόλωνος 124 & Εμμ. Μπενάκη), στις 7.00 μ.μ. που θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου, "ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ", του αγαπημένου μου φίλου και συγγραφέα, Γιάννη Φιλιππίδη. Λεπτομέρειες για την εκδήλωση θα βρείτε στην πρόσκληση δεξιά.

Πιστεύω, ότι αξίζει πραγματικά να στηρίξουμε έναν αξιόλογο συγγραφέα, με την παρουσία μας.

Ελπίζω να τα πούμε αύριο από κοντά, στον πολυχώρο της άγκυρας.

Φιλιά πολλά σε όλους σας.

Εντάξει….
Μη δίνεις σημασία..
Άλλωστε πώς να δικαιολογήσω την ύπαρξη μου;
Ανεφέλωτη θαρρώ, θέλω να είμαι
Μα έρχεται ο θυμός και με βρίσκει
Σ’ εκείνα τα στενά σοκάκια εντός μου.

Εντάξει…

Για λίγο μόνο θα κρατήσει
Κι έπειτα ξανά θα χαράζω
Χάρτινες μουντζούρες κι
Εσύ θα λες μη χαλάω
Τις καρτούλες, πιστεύοντας
Πως θα βάλω μυαλό.

Εντάξει….
Νομίζω μου ταιριάζει το σκούρο
Σαν μαύρα ντύνω τις μέρες μου
Ξεγελώντας στο ζύγι
Την αυταρέσκεια μου.
Γυναίκες...

Εντάξει…..
Κι αν για λίγο κλείσω τα πατζούρια
Είναι γιατί με πιάνει η σελήνη απ’ το χέρι

Και με κερνά σφηνάκια,

Πίνοντας στην υγειά της.
Πως ν’ αρνηθώ μια κάθαρση;

Εντάξει…..
Έχω κι εγώ τα ελαττώματα μου
Μα λίγο ακόμη, άσε να χαρώ
Τις μικρές νεφελωμένες στιγμές μου
Τις θέλω κι αυτές – διάλλειμα στα
πολύχρωμα τόξα μου .

Εντάξει….
Ξέρω πως είναι, να αρνείσαι τα πρέπει
Επαναστάτρια από φύση
Κόντρα στο φόβο των Ιουδαίων.
Ξεχνιέμαι κάπου κάπου
Και ζητώ απτό γιο μου
Συμμόρφωση κ’ υπακοή
Χα χα … Πάψε αστεία μάνα....

Εντάξει….
Μα τα συναισθήματα δεν πατρονάρονται
Γι’ αυτό μη ζητάς να αλλάξει
Κατεύθυνση ο δείκτης.
Σε λίγες ώρες πάλι
Απ’ το ίδιο σημείο θα περάσει..
Κι όλα ξανά, θα είναι
ΕΝΤΑΞΕΙ….

------------------

15/10/08

Σήμερα, όλα είναι εντάξει....

Η φωτογραφία τραβήχτηκε, ειδικά για τον ΠΚ....

Συγκινήσεις

2008-09-29T23:46:00.008+03:00

Και πάνω που ο νεφελωμένος φθινοπωρινός ουρανός, μας βάζει σιγά, σιγά στο κλίμα του χειμώνα, ήρθε προσκλησούλα για παιχνίδι, από Lockheart και Roadartist .

Οι κανόνες είναι:

"Στο συγκεκριμένο παιχνίδι καλείστε να παραθέσετε ένα video, κείμενο, στοίχο, τίτλος από ταινία ή απόσπασμα αυτής ή ότι δηλαδή σας έκανε να συγκινηθείτε και φυσικά αν θέλετε αναφέρεται και τον λόγο που σας συνέβη αυτό."

Συγκινήσεις λοιπόν....

Μέχρι να αποφασίσω, αν θα αναφερθώ, σε αυτό που πραγματικά με συγκινεί, ήδη δούλευε μέσα μου, το συναίσθημα της νοσταλγίας και της απουσίας....

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια, μα κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι, γυρίζω πίσω στο χρόνο και βλέπω δυο καταγάλανα μάτια, να ταξιδεύουν στο απέραντο γαλάζιο τ' ουρανού και μια λατρεμένη φωνή, να συνοδεύει τον Αλκίνοο και τη Δήμητρα ....

"Μη τον ρωτάς τον ουρανό"

Λόγο στο λόγο και ξεχαστήκαμε
μας πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου
να πιω τον ήλιο μέσα απ' τα χείλη σου

Μη τον ρωτάς τον ουρανό
το σύννεφο και το φεγγάρι
το βλέμμα σου το σκοτεινό
κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει

Ό,τι μας βρήκε κι ό,τι μας λύπησε
σαν το μαχαίρι κρυφά μας χτύπησε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου
να πιω τον ήλιο μέσα απ' τα χείλη σου

Μη τον ρωτάς τον ουρανό
το σύννεφο και το φεγγάρι
το βλέμμα σου το σκοτεινό
κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει

Στίχοι
Γιάννης Ιωαννίδης
Μουσική
Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη Εκτέλεση
Μαρία Φαραντούρη
Άλλες Ερμηνείες
Τζένη Καρέζη, Χάρις Αλεξίου,

Δήμητρα Γαλάνη, Μαίρη Λω

Είναι πολλά ακόμη, εκείνα που με συγκινούν. Θα αναφερθώ σε αυτά, μια επόμενη φορά.
Αυτή η ανάρτηση ανήκει ολοκληρωτικά στην Αννούλα, που ενώ έφυγε πριν αρκετά χρόνια,
υπάρχει παντού ....

Σε αγαπώ και μου λείπεις...

Αφήνω ανοιχτή πρόσκληση, για όποιον αντέχει τις δυνατές συγκινήσεις

Οι στίχοι και οι πληροφορίες

προέρχονται από το BestLyrics.gr

I missed you...

2008-09-17T01:15:00.007+03:00

"....στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε...."

Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;
Όσο κι αν ο χρόνος πιέζει, να χωρέσω τη μέρα μου σε ένα 16άωρο, πάντα θα υπάρχουν οι νύχτες να σεργιανίσουμε μαζί.
Και μια νύχτα σαν την αποψινή, με μια πανσέληνο στο πρώτο της αντίο, πως θα μπορούσα να αρνηθώ μια βόλτα στα όμορφα του νησιού μου;

Τι λέτε, πάμε να πιούμε mohitos στο Porto Fino??

Οι αισθητικές παρεμβάσεις στο χώρο....

....παραβγαίνουν σε ομορφιά ,τη μάγισσα θάλασσα, που φτάνει μια ανάσα, από τα πρώτα...

...... τραπέζια του μαγαζιού.

Οι μουσικές, ήχοι που σε γαληνεύουν... μπερδεύονται με τα κύματα και νιώθεις να μην θέλεις να σου τελειώσει ποτέ ετούτη η στιγμή.

Το φως των κεριών σε συνδυασμό με το σεληνόφως.....

σε συνεπαίρνουν σε μια άλλη, ονειρική διάσταση...

κι όλα μοιάζουν σενάριο, σε film noir....

Αυτά συμβαίνουν, δίπλα στη "χώρα" του νησιού, στο Κρυονέρι.

Μέσα από τη θάλασσα, ξεπροβάλλουν φλόγες,

από το πάθος για ζωή.....

Ένιωσα δέος να με κυριεύει...

... από τούτο το μπέρδεμα της φύσης
με το μεράκι του ανθρώπου.

Αυτά είναι τα φεγγάρια στο νησί μου,
τα Κυριακάτικα δειλινά του Σεπτέμβρη...

Κι ένα παιδί, μαζεύει αναμνήσεις...

Αυτή η ανάρτηση, είναι αφιερωμένη στη Μαρίνα , για την υπέροχη Κυριακή που μας χάρισε

και

σε όλους εσάς, με την ευχή να αξιωθούμε να πραγματοποιήσουμε αυτή τη βόλτα.

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στο PORTO FINO ,
την περασμένη Κυριακή και η δημοσίευση τους δεν έχει διαφημιστικό χαρακτήρα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Μαρίνα, που μου έδωσε την άδεια να τις χρησιμοποιήσω στο μπλογκ
και να της ευχηθώ, το όμορφο χαμόγελο της, να την συνοδεύει για πάντα στη ζωή της.

Ο Αργύρης Μπαρής...

2008-08-10T17:05:00.007+03:00

UPDATE 11/ Σεπτέμβρη/ 2008 :

Μια αγαπημένη μου φίλη, παρατηρεί πως η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη.... Αν καταφέρω να μείνω "αφάγωτη", υπόσχομαι να επανέλθω σύντομα, στους γνώριμους δρόμους που περπατάμε, τόσο καιρό μαζί. Συγχωρείστε μου, τις απουσίες τόσων ημερών από τα μπλογκ σας.... ειλικρινά δεν είναι κάτι που επιλέγω να κάνω. Μου λείπετε πολύ και ελπίζω σύντομα να επανέλθει η καθημερινότητα μου, σε φυσιολογικούς ρυθμούς , ώστε να ξαναβρώ τον εαυτό μου και μέσα απ' αυτόν, όλους εσάς..... Φιλί γλυκό - πολύ αληθινό, πεθύμιας....

Πριν μερικές μέρες, ήρθε και με βρήκε ένα πακέτο, με αποστολέα τον αγαπημένο μου φίλο Βαγγέλη - "Επίκουρος".
Περιείχε 4 πολύτιμους θησαυρούς, ποιητικές συλλογές του Αργύρη Μπαρή.

Συνοδευόταν από μια επιστολή, που ξεκινούσε έτσι:
Όλοι εμείς που κληθήκαμε από τύχη ή από επιλογή άγνωστης δύναμης, να γίνουμε συνοδοιπόροι του Αργύρη Μπαρή.......

Λίγα λόγια για τον ποιητή, έτσι για να μπούμε στο κλίμα.

"Ο Αργύρης Μπαρής, γεννήθηκε το 1930 στο χωριό Παλαιόκαστρο Χαλκιδικής του σημερινού δήμου Πολυγύρου.
Στα χρονικά της κατοχής, παιδί ακόμη, πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως σύνδεσμος και διακινητής διαφωτιστικού υλικού.
Μετά την απελευθέρωση και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, πιάστηκε, βασανίστηκε και με το νόμο 509, καταδικάστηκε παμψηφεί σε θάνατο.
Δυστυχώς ο Αργύρης δεν είναι πια κοντά μας και σύμφωνα με μαρτυρίες καλού του φίλου, κανένας δεν γνώριζε για τους θησαυρούς που έγραφε όλα αυτά τα μαρτυρικά χρόνια.
Έξι μήνες πριν "φύγει" , ο φίλος του Θανάσης, σε συνεργασία με τη σύζυγο του, Καίτη, ξεκίνησαν τις προσπάθειες ανάδειξης του έργου του Αργύρη.

Σας παραθέτω δείγματα της δουλειάς του, από τις 4 συλλογές ποιημάτων του που έχω στα χέρια μου.

-----

*Από τη συλλογή:Οράματα στους δρόμους

Πάντως κάθε φορά που ρωτώ και κουβεντιάζω
ξαστεριάζει.
Ευωδιάζει ο βασιλικός, μυρίζει άνοιξη η λεβάντα
κι η ίριδα κρουταλίζει τις πόρτες.
Καλημέρα γείτονα
ας ανοίξουμε τα παράθυρα
να γνωριστούμε, ν' αγαπηθούμε
για να μοσχοβολήσουν οι βασιλικοί στα περβάζια
και να ευωδιάσει ο κόσμος άνοιξη.

Κατήφορος κι εμείς στο φουλ το γκάζι
Πως έγινε έτσι η ζωή;

-----

Από τη συλλογή του: Αβεβαιότητες στους δρόμους

Η συνείδηση μου μόνιμα σ' έπαρση
και αναπεπταμένη.
Αργότερα κατάλαβα
ότι δεν ήταν και τόσο δική μου
την έψαχνα στη φωνή μου
στα νύχια μου τα μεγάλα,
η μάνα μου δε μ' άφηνε να τα κόψω,
στις ρίζες μου
σ' όλους του καθρέφτες
ακόμα και στ' όνειρο μου.
Αλήθεια τίνος είναι η συνείδηση μου;

-----

Από τη συλλογή: Ροές

Πατήστε όσο θέλετε
δεν έχω οχιές μέσα μου
Την παπαρούνα
την καρφιτσωμένη στα μάτια μου
μην την κουρσέψετε.
Είναι η καρδιά μου.

-----

Από τη συλλογή: Μπροστά στον καθρέφτη

Με τέτοια φτώχια
και γύμνια
πως να χορτάσω;
Πως ν' αποκοιμηθώ;
Ξανακρυώνω
όπως τον καιρό
της μεγάλης φωτιάς
και της σιωπής.

-----

Αργύρη σ' ευχαριστούμε για το μεγαλείο της ψυχής σου.
Κι αν πόνεσες σε χρόνους άγονους και σε λειψούς καιρούς, κοίτα τι γέννησαν οι ανοιχτές σου πληγές....
Μάτια με καρφιτσωμένες παπαρούνες, να δακρύζουν από συγκίνηση,
ανάσες, να κοντένουν η μια την άλλη, από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη...
Τιμή μου που σε γνώρισα, έστω και αργότερα απ' τη δύση, έστω και πριν από μια άλλη ανατολή που δεν θα δεις....

-----

Όσο βαθιά με άγγιξαν οι γραφές του Αργύρη, άλλο τόσο μίλησε στην καρδιά μου, η πράξη αγάπης του Βαγγέλη.
Κι αν τούτο που ζούμε όλοι εμείς, τόσο καιρό, δεν είναι η μαγεία της επικοινωνίας, τότε πείτε μου τι;;;;
Μοιραζόμαστε μικρές στιγμές, μεγάλες συγκινήσεις, μυστικά κι αλήθειες ...
έχουμε χαμογελάσει, δακρύσει, προβληματιστεί, συγκινηθεί....

Βαγγέλη σ' ευχαριστώ

Τα σχόλια, δικά σας.....

Η πρώτη τ’ Αυγούστου, φευγάτη Κυριακή

2008-08-04T01:50:00.009+03:00

Ένα πλοίο ταξίδεψε σε κομψή- άγονη γραμμή

Κι έφερε τουριστικό πολιτισμό, λίγα σκουπίδια ακόμη στις παραλίες,

λίγα σκόρπια ευρώ στις τσέπες μας – προλάβετεεεεε……

Κι ανάσες αναγέννησης σε σκεβρωμένους απ’ το άγχος και τη ρύπανση, πνεύμονες

-----

Ένα ψάρι σκίρτησε για τελευταία φορά,

πάνω στο αγκίστρι ενός μερακλή ψαρά,

με απώτερο σκοπό, να φιλοξενηθεί στο πιάτο του,

μια Σωτήρια Τετάρτη

-----

Κατάρτια, στοιχισμένα στη σειρά

Παρέλαση – φόρος τιμής κι ανδρείας…. Θαλασσινής.

-----

Ψαρομεζέδες κοσμούν το ξύλινο τρίποδο, τραπεζάκι

Ποτήρια αφρίζοντα κουδουνίζουν,

σκορπίζοντας γέλια στον αλμυρό αέρα

μπερδεμένα, με καμηλιέρη καπνό

-----

Νύχτωσε κι ένα αχαμνό αεράκι, χαϊδεύει ανατριχίλες…

Φούξια άνθη βουκαμβίλιας, σαν νιφάδες χρωματιστού χιονιού,

πέφτουν πάνω στα ξέπλεγα μαλλιά

και φτιάχνουν στεφάνι, αστεφάνωτο…

-----

Δέντρο αγιασμένο, φωλιάζεις καρπούς στα σπλάχνα σου ,

τροφή στα μοναχικά πνεύματα.

Ελαία με χέρια ανοιχτά σε προσευχή,

Τραγική ηρωίδα, σ’ αρχαίο δράμα μονόλογος…

-----

Μελωδίες μυστικές, ασθενικές μπαλάντες που ‘βρήκαν την υγειά τους.

Μια φλογίτσα βάφτηκε γαλάζιο της θάλασσας και κίτρινο του λεμονιού,

αγωνιά να βγάλει φως μέσα απ’ το σουβενίρ φανάρι, δώρο φίλης καρδιακής

και μια Κυριακή, παλεύει με τ’ αξημέρωτο φως της Δευτέρας,

ν’ αφήσει ενθύμια πεθυμιάς

Όμορφες αναμνήσεις….

Καλό μας Αύγουστο...

2008-08-01T16:23:00.003+03:00

1η Αυγούστου

Καλό μας μήνα, αγαπημένοι μου φίλοι.

Εύχομαι το καλοκαίρι να έχει φωλιάσει για τα καλά στην καρδιά σας κι ο ήλιος να βλεφαρίζει στα μάτια σας.

Φυλάξτε ήλιο πολύ, για το χειμώνα που έρχεται.
Κι όταν η πρώτη βροχή θα χτυπήσει στα τζάμια μας, εμείς μ' ένα κοίταγμα, θα γεμίσουμε τις καρδιές μας καλοκαίρι.

1η Αυγούστου... την περίμενα με χαρά τη σημερινή μέρα.

Το βραδάκι, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, θα χαρίσει σε όσους την αγαπούν, μια νύχτα μαγική γεμάτη μελωδίες αγαπημένες, στο Δημοτικό Θέατρο Ζακύνθου.
Θα είμαι εκεί κι αν καταφέρω, θα ξεκλέψω στιγμές, να σας φέρω να δείτε.

Καλό μας Αύγουστο, γεμάτο μελωδίες αγαπημένες και μην ξεχάσετε να φυλάξετε ήλιο....

Έχω φύγει....

2008-07-30T17:05:00.006+03:00

Αγαπημένοι μου φίλοι,
αυτό το καιρό, χάθηκα από τις γειτονιές μας.

Όχι, δεν πήγα διακοπές (με το γνωστό τρόπο που οι περισσότεροι γνωρίζουμε), αλλά ταξιδεύω.

Το καινούριο βιβλίο του Γιάννη μας, έχει κυκλοφορήσει.

" Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ"

Δεν γνωρίζω τον προορισμό αυτού του ταξιδιού, μόνο δηλώνω μαγεμένη από τις ομορφιές των τόπων, των ανθρώπων και των συναισθημάτων που μου αποκαλύφθηκαν, διαβάζοντας το.

Σας το είχα προτείνει πριν ακόμη κυκλοφορήσει, γνωρίζοντας τη γραφή του Γιάννη Φιλιππίδη από το πρώτο του βιβλίο, "η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου".
Στο δεύτερο βιβλίο του, ομολογώ ότι τον γνωρίζω ξανά, από την αρχή.
Πιο ώριμος και άμεσος, με τον αναγνώστη από ποτέ.
Με χαρά, διαπίστωσα πως κράτησε τον μαγικό τρόπο, να μιλά κατευθείαν στην καρδιά μου.
Έχω πλημμυρίσει συναισθήματα και πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελά συχνά, με τις υπέροχες ατάκες των ηρώων του μυθιστορήματος.

Συνταξιδιώτες μου σε αυτό το ταξίδι, άνθρωποι που γνώρισα πάνω στο "πλοίο".
Άγνωστοι και συγχρόνως, τόσο γνωστοί....
Η Ελεονόρα, η Έλλη, ο Νεμπόισα, η Λουκία (αχ αυτή η Λουκία!!!), η Σουζάνα, η Ιουλία, η Βασιλική, και τόσοι ακόμη....
Πόσο κοντά μου νιώθω όλους αυτούς, τους ξεχωριστά όμορφους ανθρώπους.

Ο καπετάνιος, δεν έχει αποκαλύψει που θα μας πάει το πλοίο του, γι' αυτό το ταξίδι, είναι ιδιαίτερα γοητευτικό, με την γλυκιά προσμονή της αποκάλυψης.

Περνάω πολύ όμορφα και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει, μα όταν πιάσουμε λιμάνι θα επανέλθω δριμύτερη, στις ιστολογικές μας επάλξεις.

Ελπίζω ως τότε να περνάτε καλά και μην διστάσετε ούτε στιγμή, σαλπάρετε μαζί μου, στο μικρούλι αχ.

Φιλί γλυκό, στον καθένα σας ξεχωριστά

Τώρα, που περάσαν τα δύσκολα ...

2008-07-14T17:19:00.004+03:00

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

8.40 π.μ.

Φτου … το κέρατο μου…

Μια Κυριακή περιμένω να κοιμηθώ λίγο παραπάνω και ξύπνησα ….

(Γυρίζω πλευρό και με ξαναπαίρνει ο ύπνος….)

9.10 π.μ.

Όχι, όχι πάλι…. Κλείσε τα μάτια ΤΩΡΑ

……..

10.39 π.μ.

Μωρέ δεν σου περνάει, που να χτυπιέσαι….

………..

Ζζζζζζ ……

11.45 π.μ.

«Μανούλα…… ξύπνα μανούλα σήμερα έχεις γενέθλια…..

Σήκω να τα γιορτάσουμε…»

Η μανούλα: …$@#.....@#&^^…..%Ρ%#.....$%$%^%. .... ανάθεμα σ' εκείνον που είχε την ιδέα να γιορτάζουμε τα γενέθλια….
Αυτό προσπαθώ να ξεχάσω από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου κι εσύ μου ζητάς να το γιορτάσω??????

Πώς να εξηγήσεις σε ένα παιδί, πως μετά τα 30, τα γενέθλια δεν είναι γιορτή????

Και ξυπνάει η μανούλα, λίγο πριν τις 12 το μεσημέρι και σέρνεται μέχρι το μπάνιο, προσπαθώντας να κρατήσει το βλέμμα, κολλημένο στα πλακάκια, μην και ξεφύγει κατά τον καθρέφτη.

Είχα 2 σημαντικές παρακλήσεις-απαιτήσεις για την 13^η Ιουλίου, από τους δικούς μου ανθρώπους και τον εαυτό μου.

1^ον είχα ζητήσει από τους δικούς μου, ν’ αγνοήσουν αυτή τη μέρα.

2^ον είχα ζητήσει από τον εαυτό μου, να μην κοιτάξει σε καθρέφτη.

Η πρώτη επιθυμία μου, δεν πραγματοποιήθηκε ούτε στο ελάχιστο. Λες και ήταν όλοι βαλτοί, θυμήθηκαν πως γιορτάζω. Ακόμη και μια φίλη, που δεν είχα δει για πολλά χρόνια, μου τηλεφώνησε πως είναι στο νησί και πήρε για τις σχετικές ευχές.

Όσο για τη δεύτερη επιθυμία- εντολή, ακυρώθηκα 100%. Τελικά, όσο μεγαλώνω χάνω τον αυτοέλεγχο μου......

Κατά το απόγευμα και αφού κουράστηκα να είμαι με κατεβασμένα τα μούτρα, αποφάσισα πως δεν έγινε τίποτα το τραγικό.

Μια χαρά τα πήγα με τις ευχές και δεν είδα καμιά τραγική αλλαγή, στις περίπου 25 φορές που scanara τον καθρέφτη….

Μετά σκέφτηκα .....

πόσο τυχερή είμαι, που έχω μια υπέροχη οικογένεια, που με αγαπά και είναι δίπλα μου σε κάθε δύσκολη στιγμή (να μου συμπαραστέκονται) , σε κάθε υπέροχη στιγμή (να χαίρονται μαζί μου), έχουμε όλοι την υγεία μας, τα καράβια μας, δεν έχουν πέσει έξω, μπορώ να κάνω όνειρα για το μέλλον, έχω πολλούς ώμους να ακουμπήσω στις δύσκολες στιγμές, πολλά χαμόγελα να μοιράσω και να μοιραστώ, πολλούς πραγματικούς φίλους, δεν έχω λάθη να μετανιώσω, δεν βρήκα άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου, εκτός από τις ρυτίδες των ματιών και του χαμόγελου δεν μέτρησα καμιά παραπάνω, είμαι μερικά κιλά πιο κάτω από πέρυσι , γυαλιά μυωπίας / πρεσβυωπίας δεν φόρεσα……

Συνειδητοποίησα πως δεν έχω κανένα λόγο να στεναχωριέμαι για το χρόνο που έφυγε, αντιθέτως εύχομαι να έχω πολλούς τέτοιους ακόμη, να μετρήσω !!!

Εεε ναι, λοιπόν, χθες αποχαιρέτησα το 34^ο έτος μου και από σήμερα διανύω το 35^ο

Αυτό είναι απειλή:
μην τολμήσει κανείς από εσάς να μου πει…. Τι 30.. τι 40… τι 50… ή ότι τα 35 είναι πολύ κοντά στα 40 , γιατί αλίμονο σας….

Τριακοστέ τέταρτε χρόνε μου, είμαι πολύ ευτυχισμένη που σε είχα.

Σε αποχαιρετώ με πολλή αγάπη και υπόσχομαι να θυμάμαι για πάντα, τα όσα καλά περάσαμε μαζί.

Είμαι η Νεφέλλη και στα 35 θα είμαι εξίσου καλά!!!!!!

pause ..... σε χρόνο παρελθόντα

2008-07-05T00:51:00.004+03:00

Άηχη μουσική πλημμυρίζει τα’ αυτιά μου, μια νύχτα που η σιωπή της, σπάει το φράγμα του ήχου.

Μυρωδιές σκαλίζουν την όσφρηση μου, σαν σωρός από στεφάνια, πάνω σε τάφο νεκρού ανάμικτα με καμένο κερί και λιβάνι.

Και εκείνο το βλέμμα το μπερδεμένο από χρώματα βλέμμα… σαν το γαλαζοπράσινο της θάλασσας, που μόλις διακρίνεις το πράσινο, το χάνεις μέσα στο βαθύ γαλάζιο.

Τόσα θέλω…. Μα πόσα μπορώ????

Τόσα μπόρεσα…. Μα πόσα ήθελα????

Τελικά…. πόσα έκανα???

Όταν το πράσινο, συνάντησε το μωβ.....

2008-06-26T15:51:00.008+03:00

UPDATE : 05/07/08

Αγαπημένοι μου συνταξιδιώτες,
Η Άλκιστης από χθες, βρίσκεται σπίτι της. Επέστρεψε με την οικογένεια της, αφού ολοκληρώθηκε ο κύκλος εξετάσεων κατά τη νοσηλεία της, στην κλινική.
Δυστυχώς, ακόμη δεν μπορώ μετά βεβαιότητας να ανακοινώσω τα αποτελέσματα των εξετάσεων της, αφού επίσημα δεν έχουν ανακοινωθεί.
Τα πρώτα αποτελέσματα, δείχνουν θεραπεία, χωρίς χημικά.
Κατά 99%, μιλάμε για εκείνο τον καρκίνο, που η χορήγηση ενός χαπιού σε καθημερινή βάση, αρκεί για να τον κρατήσει σε καταστολή.
Όλοι θεωρούμε θετική εξέλιξη, το γεγονός πως η μικρούλα μας, δεν θα υποβληθεί σε χημειοθεραπείες.
Η Άλκιστης, είναι χαρούμενη που επέστρεψε σπίτι της και η θετικότητα της δεν μας αφήνει περιθώρια, να σκεφτούμε κάτι αρνητικό.

Συνεχίζουμε λοιπόν, έχοντας σύμμαχο την ελπίδα...

Φιλί γλυκό, Σαββατοκύριακου...

UPDATE: 01/07/08

Φίλοι μου,

οι μέρες που πέρασαν, ήταν μέρες αγωνίας και προσμονής.
Ο ελεύθερος χρόνος μου, περιορίστηκε στο ελάχιστο κι αν χάθηκα για λίγο από τις "γωνίτσες" σας, συγχωρήστε με.
Το μυαλό και η καρδιά μου, ήταν συνεχώς δίπλα στην Άλκιστη και αδυνατούσα να σεργιανίσω στη γειτονιά μας.

Καινούριος μήνας κι ένας όμορφος ήλιος, ξημέρωσε τις μέρες που έρχονται!!!

Να έχετε τον πιο όμορφο Ιούλη, της ζωής σας.

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ

UPDATE: 28/06/08

Χθες, στις 10.00 το πρωί, , η Άλκιστης μπήκε στο χειρουργείο. Χρειάστηκαν τρεισίμιση ώρες, ώσπου να αφαιρέσουν, τον κακοήθη όγκο από το στομάχι της.
Τα ευχάριστα νέα είναι, πως δεν είχε προχωρήσει σε άλλα όργανα.
Θα χρειαστούν 3 μέρες, ώσπου να γίνει βιοψία, ώστε να μπορέσουν να μας πουν σε ποιο τύπο καρκίνου ανήκει και με ποιο τρόπο θα αντιμετωπιστεί.
Οι γιατροί είναι αισόδοξοι. Το κοριτσάκι μας, έδωσε τη μάχη με όλη της δύναμη της καρδιάς της.
Την είδα, αργά το απόγευμα και πίσω από μάσκες οξυγόνου και αμέτρητα σωληνάκια γύρω από το χλωμό προσωπάκι της, μου χάρισε ένα από τα πιο όμορφα χαμόγελα, που έχω ποτέ δει.
Η σημερινή μέρα, ήταν γεμάτη από αντικρουόμενα συναισθήματα.....
Κι εκεί ανάμεσα από χαρές και δακρυσμένα μάτια, άκουσα φωνές να προσεύχονται...
Σας ένιωσα πολύ κοντά μου και ήθελα να γνωρίζετε πως η δύναμη της σκέψης σας, τελικά έφτασε στην Άλκιστη.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, για τον καθεναν σας ξεχωριστά.

Πολύ γλυκό φιλί, καληνύχτας.

Η καρδιά και το μυαλό μου, βρίσκονται δίπλα σε έναν άγγελο, 16 χρονών, που νοσηλεύεται από την περασμένη Κυριακή, σε κλινική της Αθήνας.

Δυστυχώς, ένα απλό βακτηρίδιο στην περιοχή του στομάχου, εξελίχθηκε σε μάχη επιβίωσης για το άτυχο κορίτσι.
Αύριο στις 10 το πρωί, η Άλκιστης, εγχειρίζεται.
Τα ποσοστά επιτυχίας, της επέμβασης, ΔΕΝ είναι με το μέρος της.
Μια μάνα κι ένας πατέρας, προσεύχονται δίπλα της, να καταφέρει η Άλκιστης να βγει νικήτρια, από αυτή την άνιση μάχη.
Κι όλοι εμείς εδώ, συγγενείς και φίλοι, αγωνιούμε σε κάθε χτύπημα του τηλεφώνου, για τα επόμενα νέα.

Κι έτσι όπως μιλάμε τη γλώσσα της αλήθειας ... της ανθρωπιάς.... ζητώ να αφιερώσετε 2 λεπτά από το χρόνο σας και να σκεφτείτε θετικά ... να στείλετε με τη δύναμη του νου, την ΕΛΠΙΔΑ κοντά στην Άλκιστη...

μια ΠΡΟΣΕΥΧΗ, μια ΣΚΕΨΗ, μια ΕΥΧΗ... αρκεί.

Γιατί όσο κι αν χρωματίζεις με πράσινο τις μέρες σου, έρχεται εκείνο το μωβ της λύπης κι όλα μαυρίζουν.
Και περιμένεις με λαχτάρα ένα μύνημα αισιόδοξο, μια μικρή σταλαγματιά ελπίδας, να 'ρθει να φωλιάσει ξανά το φως, στα μάτια σου.

Αύριο ταξιδεύω και ίσως να μην έχω τη δυνατότητα να σας γράψω νέα της, πριν από την Κυριακή.
Κρατήστε τη θετικότητα στη σκέψη σας κι ας ελπίσουμε ότι αύριο, θα είναι μια καλύτερη μέρα.....

Καλή τύχη, κορίτσι μου....

Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι <αχ>

2008-06-19T16:46:00.004+03:00

Θα κυκλοφορήσει, μέσα Ιουλίου.
Ζητήστε το από όλα τα βιβλιοπωλεία, ή κάντε κλικ εδώ, για να το παραγγείλετε

Αθήνα, 1999. Μια σπάνια ολική έκλειψη ηλίου, ένας Σεπτέμβρης ιδιαίτερα ζεστός.Ένα ποικιλόμορφο όσο κι ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων που θα δεθεί με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Μια φαινομενικά νέα ακόμα γυναίκα, κυριαρχημένη από πλήθος νευρώσεων, που ξέχασε να ερωτευτεί. Μια κορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια στη δύση της καριέρας της, βουλιαγμένη στη μοναξιά και τα χάπια. Ένα δεκαεννιάχρονο κορίτσι που έρχεται στην πρωτεύουσα, για ν’ ακολουθήσει τα όνειρά του. Μια γάτα, με ταλέντο να πέφτει από ψηλά μπαλκόνια. Ένας εικοσιτριάχρονος που τον θέλουν όλες. Δύο πρωταγωνίστριες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου, που ξεπήδησαν από άλλο βιβλίο, γιατί έχουν πολλά να πουν ακόμα. Μια πόρνη πολυτελείας, που σταμάτησε το επάγγελμα, αλλά βαρέθηκε πια να κάθεται. Μια καφετζού που δεν θα πιστέψει ποτέ στις υπερφυσικές δυνάμεις της, αλλά υπάρχουν στο μέγιστο βαθμό. Ένα πλήθος ιδανικοί ανύπαντροι άντρες και μια χούφτα αθεράπευτες κουτσομπόλες.Τι δεν είπαμε; Α, ναι. Έναν μεγάλο σεισμό και τις ασταμάτητες μετασεισμικές του ακολουθίες.Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα γεμάτο χιούμορ και συναίσθημα, κομμάτι από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.Να μην ξεχάσω τον δραπέτη, μια αινιγματική μέλισσα κι ένα αχ, που θα κρίνετε εσείς πόσο μικρούλι είναι, κάθε φορά.

Καλοτάξιδο, Γιάννη μας

Το κείμενο προλογισμού, είναι η ακριβής μεταφορά της παρουσίασης του βιβλίου,από τις

εκδόσεις Άγκυρα

that was a shitty thing to do

2008-06-15T00:03:00.005+03:00

Καινούρια πρόσκληση για παιχνίδι, κατεύθασε από το φίλο μας Spring.

Διαλέγουμε ένα γνωστό τραγούδι και γράφουμε μια παρωδία.
Στη συνέχεια καλούμε 4 φίλους μας να παίξουν

Κι έτσι πανυγηρικά, όπως αποφάσισα να κλείσω αυτό το κύκλο με τα παιχνίδια, σας παρουσιάζω την παρωδία μου.

(Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από όσους έχουν ευαίσθητο στομάχι . Επικαλούμαι την κατανόηση τους, για τις ανάγκες της συμμετοχής.)

Μουσική: Χρήστος Δάντης
Πρώτη εκτέλεση: Πασχάλης Τερζής
Στίχοι πρωτότυπου ("ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΠΟΨΕ"): Βασίλης Γιαννόπουλος*
*(Κύριε βασίλη μου, ελπίζω να έχετε χιούμορ)
Στίχοι παρωδίας: Nefelli

"that was a shitty thing to do"

Το βράδυ που γεννούσε η Λεμονιά

Ο άντρας της, το χέρι μου κρατούσε

Παρηγοριά μου ζήτησε,

Τη φίλη μου αψήφησε

Κι η μέση του, πονούσε

Το βράδυ που γεννούσε η Λεμονιά

Η φίλη μου, ξαδέλφη της Κατίνας.

Ο άντρας της με στρίμωξε

Με χούφτωσε, με φίλησε

Πίσω απ’ το δέντρο της καντίνας

Κι έγινε σκατά η ζωή μου

Σ’ ένα βράδυ μόνο μέσα

Κι έγινε σκατά η ζωή μου

Σ’ ένα τοκετό

Κι έγινε σκατά η ζωή μου

Έξω από την Κινέττα

Κι έγινε σκατά η ζωή μου

Σκατά, έγινα κι εγώ

Το βράδυ που γεννούσε η Λεμονιά

Ένιωσε, βαθιά συγκινημένη,

Που σαν βράχος της στάθηκα

Σαν φίλη τη σεβάστηκα

Και τώρα πια, τι άλλο απομένει.

Το βράδυ που γεννούσε η Λεμονιά

Ζήτησε να , βαφτίσω το παιδί της

Ο άντρας της συμφώνησε

«Ναι, αγάπη μου» αναφώνησε

Τα’ χε σχεδιάσει όλα, ο αλήτης

Κι έγινε σκατά η ζωή μου

Σ’ ένα βράδυ μόνο μέσα

Κι έγινε σκατά η ζωή μου

Σ’ ένα τοκετό

Κι έγινε σκατά η ζωή μου

Έξω από την Κινέττα

Κι έγινε σκατά η ζωή μου

Σκατά έγινα κι εγώ

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς συμπτωματική.)

Αφήνω ανοιχτή πρόσκληση για όποιον θέλει να πάρει τη σκυτάλη.

Αυτή θα είναι η τελευταία μου συμμετοχή (για την ώρα...), σε μπλογκοπαίχνιδο.
Έχω παραμελήσει τα ταξιδέματα μου και εν όψη καλοκαιριού, νιώθω την ανάγκη να επανέλθω στις επάλξεις.

Ποιά είναι η σωστή?????

2008-06-10T16:23:00.008+03:00

Αρκετά σας κράτησα σε αγωνιά και επειδή…….

φωνή λαού = οργή Θεού,

Ιδού η απάντηση

1) Είμαι καπνίστρια και ένα τελευταίο μου κουσούρι είναι, να αγοράζω αναπτήρες με το κιλό. Τώρα πως γίνεται, σχεδόν κάθε μέρα, να μην έχω ούτε έναν αναπτήρα μαζί μου … άξιον απορίας!!!

Όχι δεν κάνω συλλογή από αναπτήρες. Μεγάλες δόσεις αλήθειας σε αυτή τη φράση, αλλά δεν είναι η σωστή.

2) Δεν θυμάμαι ποτέ, να έχω δοκιμάσει τυρί. Κρατώ αποστάσεις ασφαλείας, τουλάχιστον 2 μέτρα από τη μύτη μου. Με τα υπόλοιπα γαλακτοκομικά δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα, αλλά και δεν αποτελούν μέρος της καθημερινής μου διατροφής. Το γάλα μου είναι απαραίτητο, μόνο στον καφέ. Είναι η αληθινή φράση και όποιος το βρήκε, κερδίζει ένα κουλούρι ζακυνθινό τυρί (ντόπιο ή λαδοτύρι), αλλά θα πρέπει οι ίδιοι να’ρθείτε να το παραλάβετε, γιατί προτιμώ να με βάλετε να περπατήσω στο δρόμο με τις λεύκες, παρά να έρθω σε απόσταση αναπνοής μαζί του. Γλαρένια μου, η συμβουλή σου, πολύτιμη και θα δοκιμάσω τόφου, οπωσδήποτε!!!!! Ευχαριστώ πολύ.

3) Αυτό, πιθανόν να είχε συμβεί, αν είχε τύχει κάτι τέτοιο στη ζωή μου. Και αυτό περιέχει μεγάλη δόση αλήθειας.

Μπορείτε να το εκλάβετε ως σωστή σκέψη,αλλά όχι ως σωστή φράση.

4) Αυτή την εκδοχή, μην ρωτήσετε από πού την εμπνεύστηκα…. Ποτέ δεν είχα καμιά τραυματική εμπειρία, με κανένα μέσο μεταφοράς. Με τα ποδήλατα και τα δίτροχα οχήματα, έχω άριστες σχέσεις. Μέχρι και μηχανή μεγάλου κυβισμού έχω οδηγήσει (περί λογικής που πάει περίπατο, στις νεαρές ηλικίες, μιλήσαμε σε προηγούμενη εκδοχή!!!). Για την καλοκαιρινή περίοδο, με το εφιαλτικό κυκλοφοριακό πρόβλημα του νησιού μου, χρησιμοποιώ ένα μικρό ασπροκόκκινο vespaki.. Οπότε αυτή η εκδοχή, είναι άκυρη 100%

Σας ευχαριστώ, που προσπαθήσατε να βρείτε τη δικιά μου αλήθεια.

Συγχαρητήρια σε αυτούς που το βρήκαν και συγνώμη αν κάποιους απογοήτευσα....

Φιλί γλυκό, για τον καθέναν σας, ξεχωριστά

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Πρόσκληση από την αγαπημένη μας φίλη,

(βραβευμένη με blogoscar!!!!!!!!!!!)

ROADARTIST

Νομίζω, ότι όλοι πρέπει να της ευχηθούμε, για αυτή τη σημαντική διάκριση, πολιτιστικής προσφοράς.

Συγχαρητήρια, φιλαράκι. Πάντα επιτυχίες.

Το παιχνίδι έχει ως εξής:

"Γράφεις τέσσερεις φράσεις, εκ των οποίων μόνο μία είναι αληθινή.."

1) Όντας καπνίστρια, έχω μια τεράστια συλλογή από αναπτήρες, παντώς είδους. Το αστείο είναι, πως πολλές φορές ξεμένω και ζητάω φωτιά. Χε.. χε..

2) Δεν τρώω τυρί. Το απεχθάνομαι, σε σημείο να μην αντέχω τη μυρωδιά του. Προσπαθώ να το αντικαταστήσω με άλλα γαλακτοκομικά προιόντα, αλλά και με αυτά, δεν έχω τις καλύτερες σχέσεις.

3) Έκανα υπερατλαντικό ταξίδι, για να συναντήσω ένα μεγάλο έρωτα. Όταν σε μικρή ηλικία, μιλάει η καρδιά, η λογική παθαίνει βαρυκοήα. Το τέλος αυτής της σχέσης ήταν άδοξο , αλλά σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός. Ε?

4) Σε παιδική ηλικία, είχα ατύχημα με το ποδήλατο. Έκτοτε, μου είναι αδύνατον να οδηγήσω ποδήλατο ή μηχανάκι.Ήταν πολύ τραυματική εμπειρία και μου άφησε το κουσούρι της μη ισορροπίας. Ευτυχώς δεν έχω κανένα πρόβλημα, με τα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς.

ΜΟΝΟ, ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΣΤΗ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΑΝΤΕΨΕΤΕ?

Αφήνω ανοιχτή πρόσκληση και σε αυτό το παιχνίδι, για όποιον έχει διάθεση και χρόνο να συμμετάσχει.

Τις photos, τις δανείστηκα από τους δημιουργούς τους

40 "χαίρω πολύ"

2008-06-05T16:29:00.007+03:00

Ο αγαπημένος μου φίλος γιάννης φιλιππίδης , μου έκανε την τιμή να με προσκαλέσει στο παιχνίδι των 40 ερωτήσεων.
Πάμε λοιπόν, να σας αποκαλύψω τα "χούγια" μου.

1. Όνομα:
Αν και προτιμώ την διαδικτυακή ανωνυμία, θα απαντήσω επειδή το ζητά ο Γιάννης ..... Αλεξάνδρα
.
2. Γενέθλια:

13/07
.
3. Ζώδιο:

Καρκίνος (είμαι ευαίσθητη και είμαι καλά)
.
4. Χρώμα μαλλιών:

Καστανό εκ γενετής – Κατάμαυρο εκ κομμωτηρίου
.
5. Χρώμα ματιών:

Πράσινο με μικρές δόσεις γαλάζιο (χωρίς τεχνητές παρεμβάσεις)

.
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ;

Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά!!!
.
7. Είδος μουσικής που ακούς:

Παλιότερα ήμουν πολύ αυστηρή με τα ακούσματα μου. Τώρα πια έχω γίνει πιο ανεκτική και απλώς αντέχω ν’ ακούω και αυτά που δεν προτιμώ. Ακούω ελληνικό έντεχνο, ροκ μπαλάντες (ξένο και ελληνικό), μουσικές του κόσμου και ήχους που γαληνεύουν.
.
8. Αγαπημένος χαρακτήρας :

Εκείνος που γνωρίζει το πραγματικό νόημα της ζωής και δεν αναλώνεται σε άσκοπα ψυχοφθόρα θέματα.
.
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά;

Η Αλεξάνδρα. Εργάζεται στις ελληνικές πρεσβείες ανά τον κόσμο. Πέρυσι ήταν στην Ινδία. Του χρόνου …. Ποιος ξέρει????
.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις:

Καφέεεεεεε…………
.
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:

Χρήματα, μου είναι αδύνατον να βγω από το σπίτι χωρίς λεφτά. Νιώθω τρομερά ανασφαλής.
.
12. Τι έχεις στον τοίχο σου;

Σε ποιον απ’ όλους? Υπάρχουν τόσα διαφορετικά πράγματα. Αναφέρω ενδεικτικά μερικά, ελαιογραφίες, φωτογραφίες του γιου μου, ένα ρολόι, μια εικόνα του Αγίου Διονυσίου κ.α.
.
13. Τι έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου;

Ένα ζευγάρι χρυσά παντοφλάκια
.
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες;

Θα τσέκαρα το πόσο μόνη είμαι τελικά, αφού τηλεφωνούσα πριν σε κάποιον δικό μου άνθρωπο, να ενημερώσω την περίπτωση που δεν…….
.
15. Αγαπημένος αριθμός:

13 και 24
.
16. Αγαπημένο όνομα:

Αλέξανδρος
.
17. Τα χόμπι σου:

Βόλτες σε βουνό ή θάλασσα, να μοιράζομαι το χρόνο με καλούς φίλους, να γράφω, να σερφάρω στο διαδίκτυο, ν' ακούω μουσική, ο γιος μου.
.
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα;

Ακριβώς εδώ!!
.
19. Μια ευχή για το μέλλον:

Να αξιωθώ να δω το παιδάκι μου, υγιή, ευτυχισμένο και καλότυχο.
.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες;

Σύμφωνα με τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου, έχω ερωτευτεί την παλιά Ζάκυνθο κατά την περίοδο 1915-1970. Όλα ήταν κινηματογραφικά τότε. Οι κοντέσες που σεργιανούσαν τις Κυριακές στην πλατεία Ρούγα με τα ομπρελίνια τους και τα όμορφα φουστάνια, το πόρτο με τα φουγάρα των πλοίων, να σφυρίζουν και να έρχονται ξένοι, οι μυρωδιές από φρεσκοψημένο μαντολάτο στις γειτονιές, η ποίηση παντού παρούσα …. και τόσες όμορφες αναμνήσεις εκείνης της αριστοκρατικής γυναίκας με τα μαλλιά πιασμένα σε κότσο. Ναι, θα ήθελα για λίγο να μπορούσα να πάρω λίγο από τις μνήμες της και να τα κάνω δικά μου.

.
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου:

Την οικογένεια μου , τα σκυλάκια μου,το κινητό μου να ειδοποιήσω την πυροσβεστική και τους πυροσβεστήρες .
.
22. Αγαπημένο λουλούδι:

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα, οι παπαρούνες και εκείνα τα κίτρινα μικρά ανθάκια, που φυτρώνουν σε θάμνους στις πλαγιές των βουνών.
.
23. Αγαπημένη σειρά:

«Υπέροχα πλάσματα» στον Alpha (συμφωνώ μαζί σου Γιάννη κι επαυξάνω) και το sex & the city, παλαιότερα.
.
24. Αγαπημένη ταινία:

Κατά καιρούς αλλάζει η αγαπημένη μου ταινία. Η τελευταία αγαπημένη ταινία είναι «2012 Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ».
.
25. Αγαπημένο τραγούδι:

Ο προσκυνητής του Αλκίνοου Ιωαννίδη

….Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να 'σαι ζωντανή ….
.
26. Αγαπημένο βιβλίο:

*Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου – Ο Γιάννης μας (x)

*Τυφλόμυγα – Ευγενία Φακινού

* Κανένα ψέμα δεν προφταίνει να γεράσει – Μήτση Βαλάκα
.
27. Αγαπημένο ζώο:

Ο Spencer μου (γερμανικός ποιμενικός), έρωτας με την πρώτη ματιά!!!
.
28. Αγαπημένο ρούχο:

Ένα jean της Miss Denim, είναι προπέρσινο αλλά αρνούμαι να το αποχωριστώ (είναι σημαντικό για κάποιον που έχει καταστήματα ρούχων, να φοράει ρούχα της τρέχουσας σεζόν :-PPP / διευκρίνιση προς αποφυγήν παρεξηγήσεων)
.
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:

Ιωαννίδης - Αλεξίου – Γαλάνη – Πλιάτσικας – Χατζηγιάννης – Blunt – Manu Chao και πολλοί άλλοι
.
30. Αγαπημένο χρώμα:

Καρπουζί, μαύρο και βαθύ μωβ
.
31. Αγαπημένο φαγητό:

Μπριζόλες στα κάρβουνα!!!!!!
.
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι:

Με την Tinkerbelle, πόσο μου άρεσε που μπορούσε να πετάξει!!!!!!!!!!
.
33. Κακή συνήθεια:

Καπνίζω πολύ και κάθε προσπάθεια να το κόψω ή να το ελαττώσω που πήγε στο βρόντο….. .

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:

Να εκνευρίζω όσους προσπαθούν να μου χαλάσουν τη μέρα, βλέποντας πως δεν τα κατάφεραν.

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:

Να υποδύομαι, σε αυτούς που προσπαθούν να μου χαλάσουν τη μέρα, πως δεν τα κατάφεραν.

.36. Συνηθισμένη ατάκα:

«Πάμε γι’ άλλα» και « Με τις υγείες μας»

. 37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις:

Εισοδηματίας

38. Μεγαλύτερος φόβος:

Σεισμός – Τυφώνας – τραυματισμός ή θάνατος αγαπημένου μου.
.
39. Η καλύτερη pizza:

Special του Vasilis pizza
.
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:

Ότι καλύτερο, μετά τους αγαπημένους σου ανθρώπους.

Αφήνω ανοιχτή πρόσκληση για όποιον θέλει να συμμετέχει σ' αυτό το παιχνίδι.

ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ

2008-05-31T01:01:00.013+03:00

nikiplos

Κι αν τη σοφία δεν βρήκες στα ταξίδια σου, να ξέρεις παρεούλα τα κάναμε…

ήμουν κι εγώ εκεί καθώς με σκεπτόσουν… ξέρω δεν είχες πρόθεση,

μα εγώ σαν τη σουπιά αφήνω το μελάνι μου να θολώσει για άλλη

μια φορά το τοπίο...

http://nikiplos.blogspot.com/

Ισημερία

με τη Σοφία κάναμε

κάποτε παρεούλα

χωρίς να έχει πρόθεση

ήταν σουπιά η τσούλα!

http://isimeria.blogspot.com/

Spring

Δεν είχα πρόθεση να βάλω,

ποτέ κουλούρα βρε παιδιά ,

ας όψονται η παρεούλα ,

και η Σοφία η σουπιά.

http://katedafizome8a.blogspot.com

Γιώργος Χρηστινίδης

«Πρόθεση δεν είχα Σοφία μου γλυκιά

να πάω με τη Μαίρη την άτιμη σουπιά.

Λίγο η Σαλονίκη, λίγο η παρεούλα

κι η λίμπιντο, ματάκια μου, μου βάρεσε ταμπούρλα.»

http://www.penciland.blogspot.com

Ρίτα Ριτάκι

Απρόσκλητη ήρθε στην παρεούλα

με πρόθεση να κάνει τη ζημιά

η ντίβα η Σοφία η γυριστρούλα

μας πήρε όλους τους άντρες η σουπιά!

http://tragoudame.blogspot.com/

Roadartist

Περίμενα τη Σοφία να έρθει στο σινεμά

μα εκείνη έστησε όλη τη παρεούλα μας ξανά

εντάξει κακή πρόθεση δεν υπήρχε τελικά

πάλι βρήκε καλή δικαιολογία η σουπιά!!

http://roadartist.blogspot.com/

ΓΛΑΡΕΝΙΑ

Πρόθεση είχα να κεράσω την παρεούλα μια βραδυά,
φόρεσα να μαγειρέψω την καινούρια μου ποδιά(*).
κι' όπως με ...σοφία(**) κάνω να σερβίρω τα παιδιά (***)
ένας λεκές(****) από μελάνι μου ΄πεσε απ' τη σουπιά....

http://aspastosblogspotcom.blogspot.com/

Nefelli:

Η βασίλισσα Σοφία, ήρθε από την Ισπανία

παρεούλα με τον Άρη και πολλή μπομποφανία

Τα βαφτίσια της χελώνας, είχε πρόθεση να κάνει

μήπως ήτανε σουπιά κι έριξε τόσο μελάνι???????

http://nefelomata.blogspot.com/

Κωνσταντινιά:

Το μυαλό μου είναι ως σηπία
σοφία δεν έχει καμία
παρεούλα ψάχνει να βρει
με πρόθεση για αναψυχή

Δεν έχω πρόθεση να φάω τη σουπιά
είπε της παρεούλας η Κωνσταντινιά
όχι βέβαια από σοφία
αλλά ένεκα η αλλεργία

http://www.kouventoules.blogspot.com/

ILive2LoveMe:

Μια και δυο είπα κι εγώ Παρεούλα να βρεθώ,

με τη πιο γλυκιά Σουπιά τη Σοφία τη ξανθιά.

Και η Πρόθεση μεγάλη για τ' απέναντι ακρογιάλι,

να βρεθούμε να τα πιούμε τραγουδάκια για να πούμε.

http://ilive2loveme.blogspot.com/

Γιάννης Φιλιππίδης

Δυο φίλες κουβεντιάζουν:
Α: μμμ,…κι αυτή η κουνιάδα μου η Σοφία,
Β: …κάθε φορά που τη συναντώ στο σπίτι σας…
Α: …προσποιείται την καλή παρεούλα,
Β: …αλλά τι να μας πει το ακατοίκητο…
Α: Τι κάνει ο ένας κι ο άλλος…
Β: …σκέτη σουπιά σου λέω…
Α+Β [μαζί]: Α πα πα πα πα πα!!!!

http://filippidisyannis.blogspot.com/

Vaggelllis

Η Σοφία με τη Σούλα
κάνανε καλή παρεούλα
μα η Σούλα ήταν σουπιά
κι είχε πρόθεση κακιά

Και το Ζακυθινό:

Και τση το 'πα τση Σοφίας
δίχως πρόθεση κακιά
"Πάρε ούλα τα παιδία
κι άιντε στο καλό σου πια"...

http://by-vaggelllis.blogspot.com/

lockheart

Είχαμε πρόθεση να την κάνουμε παρεούλα
Σοφία την έλεγαν και είχε κοτσιδούλα
Σουπιά μας είπαν ότι ήταν για τα παραστρατήματα της
Εμείς όμως την αγαπήσαμε για την εσώτερη ομορφιά της

http://lock-heart.blogspot.com/

Dee dee

"Έλα μαζί μου.
Παρεουλα να πάμε
εκεί κάτω
βλέπεις;
Στο κιόσκι της σοφίας.
Έχω αφήσει καφέ και τσιγάρα
μονό για μας.
Μια προσμονή ήταν όλη η μέρα.
Μη φοβηθείς.
Πρόθεση μου είναι να σου δείξω τα μάτια μου.
Και να κοιτάξουμε μαζί μπροστά.
Μη φοβηθείς.
Δεν με αγγίζουν τα παιχνίδια της σουπιάς.
Θα περιμένω."

http://katkag.blogspot.com/

kostashlogh

Πρόθεση για παρεούλα
είχαμε όλα τα παιδιά
κι είχε μόλις μαγειρέψει
η Σοφία τη σουπιά.

http://kostaslogh.wordpress.com/

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ

Δεν είχες πρόθεση καμιά
Παρεούλα να μου κάνεις
Μου γλιστράς σαν την σουπιά
Σοφία πας να με τρελάνεις

http://epikuros-epikuros.blogspot.com/

Επέλεξα σ' αυτή την ανάρτηση, να μην βάλω εικόνες.

Ήθελα αυτή η ανάρτηση να ομορφύνει, από τα χαμόγελα μας.

Ευχαριστώ, όλους εσάς που συμμετείχατε στο παιχνιδάκι μου. Ελπίζω αυτό το μικρό χαμογελάκι που σχηματίστηκε στα χείλη σας κατά τη δημιουργία του τετράστιχου σας, να έχει διάρκεια και πάντα να θυμάστε πως και τα καλά και τα’ άσχημα, γίνονται πιο όμορφα όταν τα μοιράζεσαι με φίλους!!

Θέλω να ζητήσω συγνώμη, αν δεν κατάφερα να εντοπίσω όλους, όσους συμμετείχαν σε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο . Αυτή η ανάρτηση θα ενημερώνεται, κάθε φορά που θα λαμβάνω ένα e mail, με καινούριο τετράστιχο.

«Το δικό σου χαμόγελο ήρθε και με βρήκε

Μια ηλιαχτίδα φώλιασε στην καρδιά μου

Μαζί σου, όλα μοιάζουν πιο εύκολα

Και το λίγο μου έγινε πολύ, μέσα από τόσα μάτια»

Σας ευχαριστώ

Nefelli

σοφία / παρεούλα / πρόθεση / σουπιά _ η συνέχεια........

2008-05-23T00:32:00.001+03:00

Αμέσως μετά τη σύλληψη της ιδέας του "παιχνιδακίου", άρχισε να τριγυρνά στο μυαλό μου, μια άλλη ιδέα. Η συγκέντρωση όλων των τετράστιχων, σε μια ωδή στη

σοφία με παρεούλα

και πρόθεση για σουπιά

Είχα κάποιες επιφυλάξεις, για τη δυνατότητα συγκέντρωσης όλων των σημαντικότατων έργων (!!!!!!) που γράφτηκαν για το παιχνίδι. Συνήθως, αυτά τα παιχνιδάκια, εξαπλώνονται σαν "ίωση" και είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσεις τον τελευταίο "ασθενή".
Έρχεται και ο επίκουρος να συναντήσει τη σκέψη μου και λέω μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει...

Προσκαλώ όλους τους φίλους που συμμετείχαν σε αυτό το παιχνίδι, να στείλουν τα τετράστιχα έργα τους στο sanmakom@in.gr , με σκοπό την αναδημοσίευση τους από αυτό το ιστολόγιο. Παρακαλώ να αναγράψτε ευκρινώς το ψευδώνυμο και η διεύθυνση του ιστολογίου του εκάστοτε δημιουργού, ώστε ευκρινώς να αναφερθεί δίπλα από το τετράστιχο του (μην βρω κάνα μπελά για τα πνευματικά σας δικαιώματα :-P)

Σκορπίστε τα χαμόγελα σας και είμαι σίγουρη, ότι η ζωή θα βρει τρόπο να σας το ανταποδώσει.

σοφία / παρεούλα / πρόθεση / σουπιά

2008-05-18T01:01:00.005+03:00

Αγαπημένοι μου φίλοι, επειδή η ψυχή του ανθρώπου είναι άβυσσος και μετά από μια κουραστική μέρα τρεξίματος, άγχους και στρές, εγώ παραμένω αισιόδοξη (στην καθομιλουμένη, έχω κέφια!!!), αποφάσισα να ξεκινήσω μπλογκοπαίχνιδο.

Το φαντασιώθηκα ως εξής:
1) Φτιάξε ένα τετράστιχο
2) χρησιμοποίησε τις λέξεις (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά):
σοφία, παρεούλα, πρόθεση, σουπιά
3) Το ύφος να είναι σατυρικό (κατά προτίμηση)
4) προσκάλεσε 4 φίλους, να παίξουν

Προσκαλώ να παίξουν αυτό το παιχνίδι, (αν έχουν το χρόνο και το επιθυμούν),
τους φίλους μας:

Lockheart

fegia

Π.Κ.

δεν είμαι εγώ.

Εξυπακούεται, πως θα είναι χαρά μου η συμμετοχή όποιου άλλου φίλου το επιθυμεί.

Εύχομαι καλές εμπνεύσεις.

Στους φίλους μου....

2008-05-15T16:13:00.005+03:00

ΦΙΛΙΑ Πόσο σημαντική είναι αυτή η λέξη στη ζωή μου!!!!

Από μικρό κοριτσάκι με θυμάμαι, να περιτριγυρίζομαι, από κορίτσια και αγόρια, συνήθως κοντά μου ηλικιακά.

Θυμάμαι, μάτια καθαρά, με βλέμμα ευθύ, θυμάμαι ξενύχτια γεμάτα τρυφερές αγκαλιές και ατελείωτες συζητήσεις για τα φλέγοντα θέματα της εκάστοτε χρονικής περιόδου.

Θυμάμαι, τουλάχιστον ένα χαμόγελο για κάθε χαρά μου, ένα δάκρυ για κάθε μου πίκρα και Πάντα, μα Πάντα μια ζεστή αγκαλιά ,να περιμένει κάθε στιγμή, δίπλα μου.

Τα πρόσωπα κατά καιρούς άλλαζαν… έφευγαν για λίγο (λόγω εξωγενών παραγόντων) και μετά ξανά επέστρεφαν - σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Θυμάμαι, μ’ ένα μόνο βλέμμα, να αναλύεται ολόκληρο θέμα.

Συζητήσεις σιωπής, κουβέντες χωρίς λέξεις, άηχες συμφωνίες ή διαφωνίες.

Θυμάμαι φωνές, γέλια, στεναχώριες και κλάματα, όνειρα πραγματοποιήσιμα ή μη, αγάπες, έρωτες, άγχη και αγωνίες.

Θυμάμαι φορές, που χρειάστηκε να ωριμάσουμε πρόωρα, για να αντιμετωπίσουμε τη ροή της ζωής.

Θυμάμαι, κάτι πολύ σοβαρό που προέκυψε και το χειριστήκαμε ανώριμα, με την παιδική αφέλεια που διακρίνει τις τρυφερές ηλικίες.

Θυμάμαι όρκους, υποσχέσεις, δεσμεύσεις και “συμβόλαια”.

Θυμάμαι, μια ολόκληρη ζωή …..

Σήμερα συνειδητοποιώ, πως τα περισσότερα από αυτά τα πρόσωπα, υπάρχουν ακόμη στη ζωή μου. Ίσως όχι με την ίδια ένταση ή συχνότητα επαφής, αλλά είναι ακόμη εδώ, σίγουρα με την ίδια ζεστή αγκαλιά.

Κατάλαβα πως την πραγματική φιλία, μπορεί να την ορίσει μόνο ο χρόνος.

Μόνο εκείνος τσεκάρει αντοχές, ισχύ ψυχής και δύναμη θέλησης…

Μόνο ο χρόνος, μαρτυρά την αλήθεια ανάμεσα στους ανθρώπους.

Αυτός εκμηδενίζει τις αποστάσεις, φιλτράρει δυσνόητες έννοιες, επαληθεύει συναισθήματα.

Έψαξα αρκετά, ώστε να βρω επεξηγήσεις της λέξης φιλίας.

Όλα μου έμοιαζαν τόσο λίγα, τόσο απρόσωπα κενά και πεζά. Και ύστερα αναρωτήθηκα, πώς να χωρέσεις μια ολόκληρη ζωή, μέσα σε 2 γραμμές.

Δεν αναφερόταν πουθενά, ότι άμεσα συνδεδεμένη με τη φιλία , είναι η λέξη χρόνος.

Ίσως κάνω λάθος, ίσως αρκετοί από εσάς διαφωνήσουν με τα λεγόμενα μου, όμως είναι η δικιά μου υποκειμενική άποψη για την φιλία, έτσι όπως προσωπικά τη βίωσα εδώ και πολλά ΧΡΟΝΙΑ….

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους ΦΙΛΟΥΣ μου, συνοδευτική ενός μεγάλου ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, που εδώ και πολλά χρόνια συνυπάρχουμε ο ένας στη ζωή του άλλου.

δια χειρός και μελάνης.....

2008-05-11T22:21:00.007+03:00

Μετά από πρόσκληση της φίλης μου Roadartist κι εγώ με τη σειρά μου παίρνω μέρος στο παιχνίδι δια χειρός....

Οδηγίες παιχνιδιού: 1. Γράψε (με το χέρι), 2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε…), 3. Πόσταρε, 4. Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/, 5. Προσκάλεσε άλλους να συμμετέχουν.

Με τη σειρά μου προσκαλώ σε αυτό το παιχνίδι τους φίλους μας:
Faraona
Lockheart
γιάννης φιλιππίδης
aurangel
νοτα

( )

Μην ξεχάσουμε να ευχηθούμε σήμερα, και κάθε μέρα, σε όλες τις μανούλες του κόσμου, Χρόνια πολλά

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

ένα παιδί, τυχαίο

2008-05-08T16:15:00.010+03:00

‘Ένα κλειδί τυχαίο, ταίριαξε στην κλειδαριά μιας καρδιάς,

Το βρήκε ένα παιδί που έπαιζε ανέμελα, ανάμεσα στα βάτα ενός δάσους.

Ένα παιδί τυχαίο...

Ξεκλείδωσε μια νύχτα την πύλη, αγνοώντας τους κινδύνους που κρύβει μια ανεξερεύνητη περιοχή…. Αγνοώντας τους ιστούς αράχνης, μάρτυρες του χρόνου που ξέχασε να περάσει από ‘κει.

Ένα παιδί τυχαίο….

Το μυστήριο της περιπέτειας και η γοητεία του αγνώστου… το μάγεψε.

Συνέχισε να προχωρά ατρόμητος και να νιώθει ο κατακτητής του νέου του κόσμου.

Ένα παιδί τυχαίο...

Έψαχνε να βρει δράκους να πολεμήσει, κάστρα να πορθήσει,

πριγκίπισσες να ερωτευθεί…. Έψαχνε μα δεν έβρισκε και τότε έκλεινε τα μάτια και όλα όσα ποθούσε, στέκονταν εκεί … μπροστά του, να ικανοποιήσουν κάθε του ματαιοδοξία.

‘Ένα παιδί τυχαίο…

Και συνέχισε ακάθεκτος … μέρες, μήνες, χρόνια…. Και ένα πρωί, ένα τυχαίο πρωί, σκορπισμένο ανάμεσα σε άλλα πρωινά, ώστε να περνά απαρατήρητο…. Ένα πρωινό δίχως ημερομηνία… του αποκαλύφθηκε.

Ένα παιδί τυχαίο…

Σαν να βγήκε από λήθαργο, με μάτια θαμπωμένα από τον καινούριο ήλιο που αντίκρισε, άνοιξε τα παραθυράκια που κρατούσε τόσο καιρό σφαλισμένα και συνειδητοποίησε ότι …. Ζούσε με κάποιου άλλου την ανάσα... Ζούσε με κάποιου άλλου τους παλμούς… Μ’ ένα κλεμμένο πράσινο για ελπίδα … μ’ ένα δανεικό γαλάζιο για όνειρα….

Ένα παιδί τυχαίο…

Έσκυψε το κεφάλι, πήρε τα ψεύτικα άρματα του κι έφυγε…..

Έφυγε κρατώντας για ενθύμιο μια στραπατσαρισμένη φωτογραφία από το τόπο που γνώρισε τυχαία στα όνειρα του, να του θυμίζει, πως η ζωή…. η δικιά του ζωή δεν βρίσκεται μέσα σε μια τυχαία καρδιά, που άνοιξε με ένα τυχαίο κλειδί ,από ένα τυχαίο παιδί.

Ένα παιδί τυχαίο…

Κι όταν θα μεγαλώσει εκείνο το τυχαίο παιδί , θα μάθει πως μαζί με το δικό του ξύπνημα, εκείνο το τυχαίο πρωινό, χωρίς ημερομηνία, άφησε να μπει φως στην δανεισμένη καρδιά, από το χρόνο ξεχασμένη.

Φεύγοντας, πήρε μαζί του, τους ιστούς, μάρτυρες της λήθης…. Τους ιστούς μάρτυρες της γνώσης….

Φεύγοντας, έμαθε να κρατά τα μάτια του ανοιχτά….

Ένα παιδί τυχερό… παιδί τυχερό!!

ΜΗ.......

2008-05-02T23:02:00.008+03:00

ΜΗ…

Μη… όχι εδώ… μην ιεροσυλήσεις ,

Μη… μη πάρεις ποτέ, ενός Αγίου το κερί,

Μη… μη βιαστείς γνώση να αποκτήσεις,

Μη… μην πληγώσεις, γιατί θα πληγωθείς.

Μη… όχι εδώ… είναι το δεντρόσπιτο που έφτιαξα όταν ήμουν παιδί,

Μη εδώ… είναι ο χείμαρρος μου κι εσύ χτίζεις φράγματα εμπρός του,

είναι τα κεντήματα που πλέκω, για ν’ αφήσω θύμησες,

είναι μικρές σταλαγματιές που κύλισαν απ’ τα όνειρα μου.

Μη… μη λησμονάς ένα στίχο που κάποτε αγάπησες ,

Μη… μη θυμάσαι αν έκρυψες ένα λυγμό,

Μη… μη χαίρεσαι για μια ιστορία που ξέχασες,

Μη… μη λυπάσαι αν προσπέρασες ένα θυμό.

Μη… μη θελήσεις ξένη δόξα ν’ αποκτήσεις,

Μη… μη με απάτη, γίνεις ο νικητής,

Μη.. κάποιου το αντίο, σκέφτηκες να στερήσεις,

Σε μια αγάπη που έφυγε, ΝΑ παραμείνεις θεατής.

Μη… μην κλέβεις την ελευθερία του λόγου μου.

Μη… μη λογοκρίνεις τα συναισθήματα μου.

Μη μπαίνεις στον κήπο μου, να ξεριζώνεις τα χρυσάνθεμα,

Μη ποδοπατάς τα κάστρα, που χτίζω στην αμμουδιά μου.

ΜΗ......

(Τις photos τις δανείστηκα από τους δημιουργούς τους)

Φεύγω κι αφήνω πίσω μου "αναμνήσεις"......

2008-02-19T15:33:00.004+02:00

Αγαπημένοι μου φίλοι, συμπλογκίτες και συνταξιδιώτες,
αν και οι περισσότεροι ήδη γνωρίζετε πως βρίσκομαι σε φάση μετακόμισης, ένιωσα την ανάγκη και την υποχρέωση να ενημερώσω και τους υπόλοιπους φίλους μου, που δεν το γνωρίζουν.

Η καθημερινότητα μου, στην παρούσα φάση της ζωής μου, βρίσκεται μεταξύ εργασίας, αγγαρίας, πακεταρίσματος, υποχρεώσεων, ατελείωτου τρεξίματος, άγχους, νευρικότητας, τρελών εξόδων, μητρότητας, συζυγικών υποχρεώσεων και δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο μου συμβαίνει τον τελευταίο μήνα.
Όσοι από εσάς έχετε κάνει μετακόμιση στο παρελθόν, ίσως μπορείτε να με καταλάβετε.

Λογικά και αυτονόητα, όλη αυτή η αναστάτωση θα μετρίαζε τον ελεύθερο χρόνο μου στο ελάχιστο και δεν θα είχα πια τη δυνατότητα, να βρίσκομαι μαζί σας όσο θα επιθυμούσα. Μα στέκομαι στο σημείο, πως πολλές στιγμές της μέρας, σας θυμάμαι και νιώθω ότι σας έχω παραμελήσει.

Είναι ο λόγος που δεν με βλέπετε σπίτι σας, όσο συχνά συνιθίζω να έρχομαι. Είναι η ανάγκη μου να πω, ότι σας σκέφτομαι, ότι μου λείπετε και πως σύντομα, όταν πια θα έχω τακτοποιηθεί στο καινούριο μου σπιτάκι, θα περνάμε περισσότερες ώρες μαζί. Εδώ ή εκεί... δεν έχει σημασία.

Μεταξύ 27 Φεβρουαρίου και 3 Μαρτίου, θα ολοκληρωθεί η εγκατάσταση της Νεφελοοικογένειας μου, στην νέα μας φωλίτσα και ευελπιστώ πια, με καθαρό μυαλό και κάτω από άλλη ψυχολογία (αυτή της ανανέωσης που φέρνουν οι θετικές αλλαγές στη ζωή μας), να μοιραζόμαστε, τα ταξιδέματα μας.

Θέλω ακόμη να σας εξομολογηθώ, πως χαίρομαι που δεν έχω μόνο εσάς στη ζωή μου. Έχω και τους άλλους... εκείνους τους φίλους μου,που θα βοηθήσουν στη μετακόμιση και θα τελειώσουμε μια ώρα νωρίτερα. Εσείς εδώ με την κατανόηση σας και οι άλλοι εκεί με την έμπρακτη βοήθεια τους , ειλικρινά αισθάνομαι πολύ χαρούμενη που έχω τόσους ανθρώπους γύρω μου, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Φιλί γλυκό, για τον καθέναν σας ξεχωριστά

Ω φιλτάτη πατρίς.........

2008-02-10T23:45:00.002+02:00

Α
Ω φιλτάτη πατρίς,

ω θαυμασία νήσος,

Zάκυνθε· συ μου έδωκας

την πνοήν, και του Απόλλωνος

τα χρυσά δώρα!

Ε
Συ, όταν τα ουράνια

ρόδα με' το αμαυρότατον

πέπλον σκεπάζη η νύκτα,

συ είσαι των ονείρων μου

η χαρά μόνη.

ΙΒ
Xαίρε Αυσονία, χαίρε

και συ Αλβιών, χαιρέτωσαν

τα ένδοξα Παρίσια·

ωραία και μόνη η Zάκυνθος

με κυριεύει.

ΚΓ
Ας μη μου δώση η μοίρα μου

εις ξένην γην τον τάφον·

είναι γλυκύς ο θάνατος

μόνον όταν κοιμώμεθα

εις την πατρίδα.

------------------------------------------

Καλώς ορίσατε στη Ζάκυνθο.

Ήθελα να σας πάω μια βόλτα απόψε στο νησί μου, το φιόρο του Λεβάντε...
Επέλεξα να το κάνω μέσα απο τη φωτογραφική ματιά του φίλου μου, adventure

( http://adventure1150.blogspot.com/)

και την ωδή του Ανδρέα Κάλβου

( Ο ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ )

Εύχομαι η περαντζάδα στο λιμάνι, κάτω απο το Αυγουστιάτικο ολόγιομο φεγγάρι,
να φέρει το καλοκαίρι, πιο γρήγορα, σε όλους, όσους το έχουμε πεθυμήσει.

Καλό σεργιάνι....

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

2008-02-06T22:29:00.000+02:00

Κλείστε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.
Λέμε όχι:
Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.
Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.
Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.
Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.
Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου. Όλοι μας!

Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας.
Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας.
Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους.

Αυτή είναι μια ανάρτηση, της φίλης μου Roadartist.Την αναδημοσιεύω έτσι ακριβώς όπως την διάβασα σε μια προσπάθεια αντίστασης - αντίθεσης σε όλα τα κωμικοτραγικά γεγονότα, που διαδραματίζονται μπροστά στα τετραγωνισμένα μάτια μας.

Ας το κάνουμε, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μασημένη τροφή που μας ταϊζουν, για την αμφισβήτηση της νοημοσύνης μας, γιατί η Ελλάδα δεν είναι αυτή που επιμένουν να μας δείχνουν.

Δεν "χώρεσες" κάπου....

2008-02-02T16:13:00.000+02:00

Μεσ' την ανυπαρξία μου,
κουρδίζω τις χορδές του νοητού βιολιού μου.
Κουράζω το μυαλό μου στην προσπάθεια να υφάνω μια μελωδία,
να πλέξω μια μπαλάντα.
Πού να βρω χρώματα να ζωγραφίσω το μεγαλείο σου..
Πού να βρω στίχο, να χωρέσει η ύπαρξη σου..
Τέτοιες στιγμές, νιώθω τη φτώχεια μου κι ελπίζω στο αύριο μου.

Είναι εκείνες οι στιγμές σου, που δε φτάνεις
που δεν αρκείσαι σε όλα όσα κάνεις.
Είναι εκείνες οι στιγμές σου που πεθαίνεις
τότε που είσαι μακρυά και όμως μένεις.

Είναι εκείνες οι σιωπές που σε τρελαίνουν
που στο άκουσμα τους, νομίζεις θα χαθείς.
Είναι εκείνες οι κραυγές που σου ληστεύουν
τα φυλαγμένα φτερουγίσματα ψυχής.

Είναι ο φόβος για το αύριο που ζηγώνει,
είναι ένα βλέμμα, που το χρόνο σου τελειώνει,
είναι ο μύθος που βγαίνει απ' την αλήθεια σου,
είναι ένας στίχος που γίνεται συνήθεια σου.

Με τα μάτια της Nefέλλης

2008-01-30T21:58:00.000+02:00

# Ο Μακαριστός, εκοιμήθη.....

# Ο Ζαχόπουλος, βγήκε από την εντατική.. Έχασε την "ταυτότητα του". θα μπορέσει να μιλήσει? Κι αν μπορέσει....Θα μιλήσει?

# Τελικά το μυστήριο των 5,5 εκατομμυρίων ποιος θα το λύσει? Τα πήρε? Ποιος τα έδωσε?
Τα άφησε? Πού? Πότε?

# Ο Μάκης πρόδωσε το Θέμο ή το ανάποδο?

# Ο Κουκοδήμος...........? Ένας Κούκος φέρνει την Άνοιξη?

# Χαρδαβέλα... υπάρχουν UFO?????

# Αν διώκεται το παράνομο στοίχημα στην Ελλάδα....γιατί επιτρέπεται, σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη? Πόσο ΝΟΜΙΜΟ είναι το μονοπωλιακό "Στοίχημα"του ΟΠΑΠ??

# Θα διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ σε 2 μικρότερα κόμματα?

# Με 150 βουλευτές... υφίσταται κυβέρνηση? ΕΕ... κυρ Κώστα μμμ?????

ΟΥΦ..............

Με κούρασε το μαύρο του ΧΕΙΜΩΝΑ.

Θέλω Καλοκαίρι ....να μυρίσω την αλμύρα της θάλασσας.... το κάψιμο του ήλιου στα μάγουλα μου..... το πράσινο στ' αρμυρίκια..... να νιώσω το χριτς-χρατς της άμμου στις πατούσες μου.

Πότε θα ξημερώσει ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ????

Πάμε.... Φύγαμε.....

2008-01-23T16:10:00.000+02:00

Και μια διπλή έκπληξη με περίμενε στο σπίτι....
Είχα πρόσκληση!! Και άρχισα να αναρωτιέμαι... σε δείπνο..σε πάρτι.σε κάποια εκδήλωση..
Κι ύστερα ήρθε και τρίτη πρόσκληση... πάλι από φίλο αγαπημένο...
"Πάρε την σκυτάλη της αντιδραστικής ποίησης!!!!
Ναι λοιπόν, με χαρά αποδέχομαι τις προσκλήσεις που πήρα, από Γιάννη Φιλιππίδη, Roadartist και π.κ.
Είναι η πρώτη φορά που με προσκαλούν σε blogοπαίγνιο και είμαι ενθουσιασμένη που αφορά στο συγκεκριμένο θέμα.
Αν οι επιλογές μου δεν σας βρίσκουν σύμφωνους, συγχωρέστε μου την εύνοια της τύχης να είμαι ζακυνθινιά και να φυλάω στα μπαούλα μου κοσμήματα ποιητικής δημιουργίας , χρόνου παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος.

Και αν στο νησί του Διονυσίου Σολωμού, η ποίηση, δεν είναι κάτω από κάθε μικρή πέτρα,μέσα στη ρίζα κάθε περγουλιάς,στον ήλιο που ανασαίνουμε σε κάθε αλκυονίδα μέρα, τότε να μετακομίσω πάνω σε ένα νεφέλωμα και από εκεί ψηλά ν' αγναντεύω το λόφο του Στράνη και να φωνάζω: "Χαίρε, ω χαίρε ελευθεριά"

Παναγιώτης Καποδίστριας

(Δήθεν υαλογραφία)

Κάποτε και το Εφήμερο βεβαιώνει αυτάρκεια
ή έστω αν θες υπακοή σε παραδείσου οράσεις

κι ενώ λοιπόν σπανίζεται αμετάκλητα το φέγγος
των ματιών σου
όλο χρησμούς το ημίθεο φως πικρίζει τα όνειρα μας

ότι αν συμπέσει όψιμος ήλιος με το ήθος ιερόδουλου
τρισμάρτυρη στο εξής των Υριαίων η φύση
κυπάρισσος
κυονόκρανο στην προϊστορία του θόλου
θα επινοήσει ως έμελλε το έσχατο πρόσχημα

μετανοημένα στιχηρά τους τρεις ευνούχους μύστες.

Παναγιώτης Καποδίστριας
(Της αγάπης μέγας χορηγός)

Στ' ανώι του νου
στα φωτοανάμματα
ψυχανεμίζομαι βροχές
κι άλλα προσόμοια
λόφους λοφία

κι αναδύεται δωδεκάορτη
άγγελος με φύλλο
η Ποίηση.

Αν τότε ακόμη το μπορείς
απ' τα νερόμαλλά της
πιάσου και ανέβα

----------------------------------------------------

Διονύσιος Σέρρας
(Ενδόσημα)

Μαύρη σελίδα η θητεία στο λευκό

ν' ασκώ τις παρενθέσεις μου τις παύλες τις οξείες
όλες τις πλάγιες πτώσεις μου τα ερωτηματικά
τις κύριες προθέσεις μου(μετά τις διχοτόμους).

-Της πάλης σώμα μελάνωσε η σιωπή
κ' οι φίλοι ταξιδεύουν με την πλήρη "ΑΠΟΥΣΙΑ"

-------------------------------------------------

Διονύσης Φλεμοτόμος
(Σπουδή πάνω σ' ένα λευκό μπλουζάκι)

Ευχή Δεκαπενταύγουστου το δώρο σου.
Ένα λευκό μπλουζάκι κατασάρκιο
με μια virago μηχανή
στο δρόμο με τους ευκάλυπτους.

Αρχή και τέλος των στίχων μου.
Σταυραναστάσιμη ποίηση.

-------------------------------------------------

Κι εγώ με τη σειρά μου, προσκαλώ σε αυτή τη γιορτή της ποιήσης τους φίλους μου: The blue,
zozel, ανεμοσκορπίσματα, αληθινός και ασυμβίβαστος , αν και αφού οι ίδιοι το επιθυμούν.

Καλά ταξιδέματα......

ΟΥΣΤ...... ΞΟΥ....

2008-01-17T15:54:00.000+02:00

Σε ξεγέλασε....
η παρέα,τα μεθυσμένα λόγια,το γέλιο.. αυτό περισσότερο απ' όλα σε ξεγέλασε.
Κι όλα μοιάζανε τόσο αγαπημένα, τόσο επαναλαμβανόμενα γνωστά..
πρόσωπα, συναισθήματα,βλέμματα, χαμόγελα, τοπία...
κι όπως ανυποψίαστη, σχεδιάζεις το κούρνιασμα..

ΦΎΓΕ ,
ΈΞΩ ΕΣΎ,
ΤΩ ΡΑ ΕΓΏ ΓΕΜΊΖΩ ΤΟ ΔΩΜΆΤΙΟ,
ΉΣΟΥΝ ΠΡΙΝ ΜΑ ΤΩ ΡΑ ΌΧΙ

Η κατ επιλογήν παρουσία σου στο χώρο.. στο χρόνο.. κι εσύ που νόμισες ηλίθια πως όλα είναι εντάξει...

ΑΝ ΤΕ, ΟΥΣΤ..
ΚΟΥΝΉΣΟΥ ΠΑΡΕΊΣΑΚΤΗ.

Μόνη, στη μέση μιας αμμουδιάς βρεγμένη από χοντρές στάλες βροχής... ο αέρας σφυρίζει δήθεν αδιάφορα, χαμογελώ κι ας ξέρω πως κρυφογελά με τα κόκκινα μάτια μου.
Πέντε αρμυρίκια χορεύουν ανατολίτικους χορούς και τα κύματα χτυπούν παλαμάκια.
Τι απίστευτο γλέντι έστησε η φύση απόψε!!!! Κι εγώ ακάλεστη, Κοιτάζω μέσα από το βρεγμένο μου τζάμι τούτο το πανηγύρι, όπως ένα περίεργο παιδί που το βάλανε οι γονείς του για ύπνο κι εκείνο κρυφοκοιτά από το καγκελόσκαλο, τα καμώματα των μεγάλων.
Να ήμουν, φαντάσου, ένα μικρό κλαρί, ντυμένο πράσινο να χορεύω πάνω στο δέντρο...
Να ' χα φαντάσου αυτιά, ν' ακούσω τη μουσική που παίζει η ορχήστρα του ανέμου...
Μακάρι τα μάτια μου, να μουσκεύει μόνο η βροχή.
Βλέπω και μια σημαία, ψευτοπερήφανα ανεμίζει. Θυμίζει ετούτη την ξεσκισμένη Ελλάδα όπως κουρελιασμένη τρέμει από φόβο, από ντροπή στο μαστίγωμα του δυνατού αγέρα. Κακομοίρα μου.... πως σε κατάντησαν...
Άναψε τη μηχανή, έχει κρύο απόψε. Πάγωσαν οι λαμαρίνες, πάγωσες κι εσύ καημένη.
Μόνη στο σκοτάδι, τι προσπαθείς να δεις? Τι κάνεις? Ξεγυμνώνεις την ψυχή σου? Έτσι γυμνή , ούτε ένα φύλλο συκής να σε σκεπάσει, τι να κρύψεις προσπαθείς?
Τώρα λοιπόν που το κουφάρι σου άδειασε κι όλα τα ξέρασες, μαύρες χωλές και φαρμάκια, άστη βροχή να σ' εξαγνίσει. Κλάψε, φώναξε,ούρλιαξε, κάνε ότι θέλεις. Πήρες άφεση.

Πήγαινε να κεντήσεις τα υφαντά, που θα σκεπάσεις τη γύμνια σου....
Σύρε να πλέξεις με άσπρη κλωστή, τη δαντέλα που θα δέσεις τα μαύρα σου μαλλιά...
Άντε .... γίνε όμορφη....

Το γκρίζο, άπλωσε τα φτερά του πάνω απ'τη μέρα........

2008-01-12T15:35:00.000+02:00

Πως και πως το περίμενα τούτο το Σάββατο. Αλλιώς το περίμενα κι αλλιώς μου βγήκε. Και τα όνειρα που έκανα για χουχούρεματα με πυτζάμα, όλη μέρα κλεισμένη μέσα, ήρθαν και γίνανε μια γλυκιά μελαγχολία, κάτι σαν αναπόληση, σαν ταξίδεμα στο γκρίζο που έχει απλώσει τα φτερά του πάνω απ' τη μέρα.

Κι όπως χαμένη διαβάζω εικόνες μεταλλαγμένες σε λέξεις, το γκρίζο μου γίνεται πιο σκούρο και σκοτεινιάζει η μέρα.....

Όπως το χειμώνα η ανάγκη να ζεσταίνεις το κορμί σου, έτσι και τώρα, σαν ανάγκη βγαίνουν στο χαρτί όλα εκείνα που βιάζουν την ψυχή σου.

Άλλοι το λένε πνίξιμο, εγώ το λέω φωτιά. Καίει τα σωθικά σου και το μόνο ανθρώπινο ον που μπορεί να παρέμβει στη σωτηρία σου, είσαι εσύ.

Εκείνη τη στιγμή της αυτοκαταστροφής, πρέπει να παλέψεις, να σηκωθείς, και να τρέξεις προς την έξοδο κινδύνου

Αδύναμη και παράλληλα δυνατή... Ποιος μπορεί να ξέρει το άγνωστο σου? ποιος εκείνες τις ατέλειωτες στιγμές, μπορεί να σε τραβήξει από την Άβυσσο σου? Ποιος μπορεί να περάσει στο απροσπέλαστο?

ΚΑΝΕΝΑΣ!! Μόνο ΕΣΥ!!!!

Κι έτσι προχωράς , μαθαίνοντας τα τόσα θέλω,τα πόσα μπορώ κι επαναστατόντας με απεργίες σιωπής, βαδίζεις σ' ένα παρανάλωμα πυρός, διαβάζοντας τα εσώψυχα σου και πονάς.

Κλείνεις τα μάτια και προσεύχεσαι να είναι εφιάλτης. Να ξυπνήσεις και να είναι όλα μια θάλασσα μικρή. Να μπορείς να την κολυμπήσεις όλη και να την κάνεις μοίρα σου. Να ταράζεται μόνο τους Χειμώνες ,με τις βροχές. Να στέκει εκεί, πάντα γαλήνια, πάντα διάφανη, να μπορείς να δεις μέχρι και το τελευταίο βοτσαλάκι στο βυθό της.

Να μην χρειάζεται να ανακαλύψεις, να ψάξεις, να είναι εκεί κάθε στιγμή, η ίδια... σαν από πάντα. Σαν να μην γεννήθηκες ποτέ ή θα πεθάνεις κάποτε...Να φυλακίσεις μια εικόνα και κάθε στιγμή αμφισβήτησης να την κοιτάζεις και να λες: αυτή είναι... δεν αλλάζει... η ίδια...

Τόσα γιατί, τόσα πως , πού να τα χωρέσεις? Τα πνίγεις μέσα στην Άβυσσο σου, μαζί μ' εσένα και παίρνεις χούφτες θάλασσα να σβήσεις τις φλόγες σου.....

Αλήθεια...

Πόσες τέτοιες στιγμές δεν έχουμε ζήσει όλοι μας? Πόσες τέτοιες αλήθειες δεν ξεγυμνώθηκαν μπροστά στα μάτια μας?Πόσες φορές δεν κολυμπήσαμε ο καθένας μας τη δικιά του γαληνεμένη ή άγρια θάλασσα?

Κι όμως είμαστε εδώ να θυμόμαστε... να ξεχνάμε... να ελπίζουμε....

Γιατί αυτή είναι η πραγματική έννοια του υπάρχω: ΑΝΤΕΧΩ

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΛΥΔΙΑ..........

2008-01-11T16:50:00.000+02:00

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Εδώ και πολλές μέρες η σκέψη μου βρίσκεται στη Λυδία και την οικογένεια της. Νομίζω δεν χρειάζεται να πω ποια είναι η Λυδία αφού λίγο πολύ σας συνάντησα όλους στην ιστοσελίδα που γράφει ο μπαμπάς της,

http://lydia-tigria.blogspot.com/

Η ώρα είναι 4.56 μ.μ. και απο τις 2.30 μ.μ., είμαι κολλημένη στον υπολογιστή, περιμένοντας να μάθω νέα της.Το πρώτο αισιόδοξο μήνυμα έφτασε. Η λυδία είναι ΚΑΛΑ.
Θα ήθελα να είμαι απο τους πρώτους που θα το διαδώσουν. Περισσότερες λεπτομέρειες θα μας πει ο μπαμπάς της Λυδίας. Ας πάμε λοιπόν όλοι "στο σπίτι τους" να ευχηθούμε για το Κοριτσάκι μας.Η πίστη, η προσευχή και η αγάπη την συντρόφευαν στη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο. Ας είναι το τελευταίο παιδί που δίνει μια τέτοια άνιση μάχη και ας παραδειγματιστούμε όλοι απο το ήθος, την αξιοπρέπεια και τον τρόπο που αντιμετώπισαν τούτο το Γολγοθά,οι δικοί της άνθρωποι.

Καλή συνέχεια στη ζωή Λυδία.....

Αη Βασίλη.........

2008-01-04T18:52:00.000+02:00

Έχω μια τάση - ελάττωμα, να εναντιώνομαι στα επίκαιρα.
Σήμερα καθώς ετοιμαζόμουν να βάλω τ' άπλυτα στο πλυντήριο, τσέκαρα την τσέπη του jean μου και βρήκα το γράμμα που έγραψε ο γιος μου στον Άγιο Βασίλη κι εγώ υποτίθεται θα το ταχυδρομούσα.
Ένιωσα την ανάγκη αυτό το γράμμα, να το μεταφέρω εδώ ακριβώς όπως γράφτηκε.

Θέλω να πω, ότι από μόνο του ως κείμενο, αλλά πολύ περισσότερο ως συναισθήματα, με κάνει περήφανη που έχω την τιμή, αυτό το αθώο πλάσμα να είναι κομμάτι από εμένα.

Συγνώμη που γι' ακόμη μια φορά είμαι εκτός κλίματος αλλά αγαπάτε τους φίλους σας με τα ελαττώματα τους :-(

(Στην αρχή της σελίδας έχει ζωγραφίσει μια καρδούλα )

ΑΗ Βασίλη, με λενε Αλέξανδρο είμε 8 χρονον και μένω στη Ζάκηθνο.

Το ξέρω ότι έκανα λίγες αταξίες, αλλά είμε ακόμη παιδί γιαυτό να με συγχωρίσης.

θα ήθελα να σου ζητήσω ένα μεγάλο ποδήλατο με δισκόφρενο γιατί μεγάλωσα και το παλιό μου είναι μικρό, αλλά πριν απο όλα θα ήθελα να μην ξεχάσεις να δόσεις υγία σε όλα τα παιδάκια και περισότερο να θυμιθεις να πας δώρο στα φτωχα παιδάκι.

Υπόσχομαι ότι του χρόνου θα είμαι καλύτερο παιδί και θα ακούω περισότερο τους γονείς μου.

Σε αγαπώ πολύ

ο φίλος σου

Αλέξανδρος.

(Στο τέλος της σελίδας έχει ζωγραφίσει μια βαρκούλα, μπλε)

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο γιο μου με την κρυφή επιθυμία το λευκό στην καρδιά του,να παραμείνει ως τα βαθιά του γεράματα.

Και κλείνοντας να ευχηθώ σε όλους σας, αυτό το μοναδικό, μη συγκρίσιμο,συναίσθημα, να το βιώσετε την κατάλληλη στιγμή,προσωπικά για τον καθέναν σας!!

FLASH BACK 2

2007-12-29T00:18:00.000+02:00

29 Δεκεμβρίου 2007 , ώρα 12.20 π. μ. κι εγώ έχω ανάγκη να μοιραστώ αυτό που γράφτηκε στις 28 Ιανουαρίου 2003.

Άβυσσος......

Ήταν μια νύχτα που φτερουγίσματα ξύπνησαν την ψυχή μου,

ήταν μια Άνοιξη που μ' άνθισε στη μέση ενός χειμώνα,

ίσως ο ήλιος που χρωμάτισε την άχρωμη ζωή μου,

μπορεί και τα σκιρτήματα στης μοναξιάς τα χρόνια.

Δεν θέλω να ξέρω τι άλλαξε στο δρόμο μου,

δεν θέλω να ξέρω τι έδιωξε τις σκιές μου,

φοβάμαι μόνο τα συντρίμμια από τον πόνο μου,

να μην ληστέψουν τη χαρά απ' τις κραυγές μου

Κι αυτή η ανάγκη να ονειρεύομαι μέσα σε εικόνες,

να ταξιδεύω ν' ανακαλύπτω ενοχές,

να πέφτω κάτω και να σηκώνομαι γεμάτη σκόνες,

να εξαγνίζομαι μες των ματιών σου τις βροχές

Γιατί έτσι την είδα!!!

Τικ, τακ, τικ, τακ....

2007-12-26T12:03:00.001+02:00

Τικ....τακ....τικ....τακ.....

Τρέχουν οι δείκτες .....

βιάζονται, να παραβγούν στο τρέξιμο με το χρόνο.

"Σε φτάνωωωωω" του φωνάζει η ψιλή ναζιάρα και η πιο κοντούλα (η σοφή) δακρύζει επειδή δεν της επιτρέπονται τα νάζια.

Ο χρόνος της κλείνει το μάτι, με τη σιγουριά του νικητή και της φωνάζει, "δεν μπορείιιιςςς.......

χα....χα... δεν μπορείς". και την αφήνει ξωπίσω του λαχανιασμένη.

Η πιο κοντή, η σοφή της λέει :

"τρέξε μην το βάζεις κάτω, σκέψου τη στιγμή που θα τον φτάσεις....

το φιλί.....

το χάδι του....

είναι γλυκό το συναίσθημα της κατάκτησης. Τρέξε λίγο ακόμη... Αξίζει...."

"Κουράστηκα καλή μου να κυνηγάω τα όνειρα μου.... μοιάζει τόσο μακρύς΄ο δρόμος τούτος.... όλο τρέχω κι όλο στην αρχή βρίσκομαι....

κι ας ξέρεις πως η στιγμή εκείνη αξίζει όσο μια ζωή.

Μα ναι, είναι ένα όνειρο και αυτό και ξέρω πως μπορώ!!

έλα δώσε μου το χέρι σου να πάρω δύναμη ώσπου να τον προφτάσω.

Τικ...τακ...τικ...τακ...

Τρέχει ξωπίσω του και του κλέβει ματιές...

"Είσαι δικός μου..... Τρέξε να σωθείς απο τον παράφορο εαυτό σου...."

Σε λίγο , σ' εκείνο το αμέτρητο λίγο... νιώθει να τον πλησιάζει επικίνδυνα και ακριβώς τη στιγμή του 12 , η αγαπημένη σοφή την παραδίδει στην αγκαλιά του. Εκείνη την μοναδική κυνηγημένη- διψασμένη στιγμή του δίνεται και ξεδιψά τα χείλη της με το ποτό του νικητή.

"Ήσουν δικός μου... το ΄ήξερα αμέσως μόλις σε είδα στο μετρήσιμο χρόνο μου... το ήξερα...."

Μεθυσμένη απο ευτυχία και πλημμυρισμένη απο ηδονή τον αποχαιρετά μ' ένα φιλί στο στόμα.

" Γειά σου όνειρο μου, σ' ευχαριστώ για το ταξίδι. Ελπίζω μετά απο εσένα, τούτο μωρό που μπουσουλάει στα τέσσερα, να γίνει φτερωτός άγγελος να πετάξω μαζί του.

Φεύγω... και να ξέρεις πως σε κάθε μου 12 θα σε θυμάμαι."

Του είπε η ψιλή ναζιάρα και η κοντούλα σοφή δάκρυσε συγκινημένη για εκείνον που έφυγε.... για εκείνον που ήρθε.

Έτσι είναι ο χρόνος που ΄φεύγει.... ο χρόνος που έρχεται....

ένα ατέλειωτο κυνηγητό με τα όνειρα μας στην αυλή του φεγγαριού, γράφοντας κύκλους.

Γιατί είναι άδεια τα χρόνια, αν δεν τα γεμίζεις με όνειρα.....

γιατί είναι μονότονο αν γράφεις κύκλους, ακόμη και αν αυτό συμβαίνει στον κήπο του φεγγαριού........

γιατί είναι μοναχικό να μην έχεις μια άλλη φωνούλα, πιο σοφή να σου δίνει κουράγιο να συνεχίζεις...........

γιατί αν σταματήσεις να τρέχεις, τα πόδια σου θα ματώσουν στ' αγκάθια και θα πονάς.

Εύχομαι ο κάθε χρόνος που φεύγει να είναι ένα φτασμένο όνειρο.... ο κάθε χρόνος που έρχεται κι ένας καινούριος στόχος.

Εύχομαι να μην σταματήσουμε ποτέ να ονειρευόμαστε ... να μην σταματήσουμε ποτέ να ανασαίνουμε....

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

FLASH BACK

2007-12-19T20:03:00.000+02:00

Κι έτσι σήμερα αποφάσισα να πάρω άδεια απο τη σημαία και να μείνω σπίτι.

Να γράψω λέω......

Και ξεκινώ.... και σβήνω..... και ξαναξεκινώ...... και ξανασβήνω.......

Τίποτα.....

Κάθε φορά που μου συμβαίνει αυτό (το μαύρο κενό στο κεφάλι εννοώ), κάνω flash back στο memory book μου κι εκεί βρίσκω διάφορα, γραμμένα σε άλλο χρόνο, σε άλλο τόπο, σε άλλα

θέλω.....

Κι έτσι όπως μια γλυκιά μελαγχολία έχει φωλιάσει στην καρδυά μου, επέλεξα αυτό το άτοπο και άκαιρο κείμενο.Δεν θυμάμαι την αφορμή που είχε νεφελώσει ο ουρανός μου κι έτσι μαζί σας, διαβάζω αυτό το κείμενο σαν να έχει γραφτεί απο ένα αλλο χέρι.Κι έτσι όπως το διαβάζω χαίρομαι που δεν θυμάμαι να το έχω περάσει αυτό , μα ακομη πιο πολύ χαίρομαι , που κάποιος απόφασισε να μας εισάγει εκείνο το τσιπάκι του παρατηρητή.

13/07/2001

Καλή μου φίλη απ'τα παλιά, απόψε σε θυμήθηκα.Συμπάθα με αλλά εσένα σ'έχω γι'άλλα...... τα στραβά και τα μεγάλα.Τα ζόρια τη στιγμή της ησυχίας.Εσύ κι εγώ, οι δυό μας, σ'ένα βλέμμα άδειο, χωρίς νόημα. Πάλι καλά, που για καιρό δεν χτύπησες τον ώμο μου. Ξέρεις όταν τα λέμε συνεχώς, είναι κακό κι όταν σε ξεχνώ είναι χειρότερο, γιατί τότε έρχεσαι ακάλεστη , με αγριοκοιτάς και ζητάς απολογία.

Φοβάμαι το συμβιβασμό....... την αποδοχή στο άδειασμα....

Πάει καιρός που δεν έχω ανασάνει.Σαν τον κλινικά νεκρό, τον άρρωστο με τα σωληνάκια που τον υποχρεώνουν να ζεί δίχως να μπορεί ν'αντιδράσει. Έτσι.... νιώθω αυτο το κάψιμο στο στήθος.....

Είναι τόσα που θέλω να σου πω, μα δεν βγαίνουν.Νομίζω πως παγώνω.Σημαντικά γεγονότα, μ'αφήνουν αδιάφορη.Λες να είναι εκείνη η ύπουλη γαλήνη πρίν την τρικυμμία?

Ότι κι αν συμβαίνει, δεν μου αρέσει που συμβαίνει.

Αποφάσισα πως δεν θέλω άλλα να σου πω.

Γειά......

ΘΕΛΩ Ν'ΑΓΙΑΣΩ.... ΜΑ ΔΕΝ Μ'ΑΦΗΝΟΥΝ!!!!

2007-12-17T17:53:00.000+02:00

Αγίου Διονυσίου σήμερα.Μεγάλη γιορτή για το μικρό νησί μας.Είναι ο Πολυούχος και προστάτης της Ζακύνθου. Σήμερα που λέτε, υποτίθεται πως γιορτάζουμε τον Άγιο μας, και λέω υποτίθεται γιατί οι Ζακυνθινοί έχουμε μετατρέψει τη μεγάλη αυτή γιορτή, σε κοινωνική υποχρέωση. Σήμερα γιορτάζει ο Άγιος Διονύσιος αλλά με τόσες επισκέψεις που πρέπει να πάμε, το ξεχάσαμε!!!!

Εγώ ας πούμε, έχω ανάγκη να μείνω κλεισμένη στο σπίτι και να μην δω άνθρωπο. Έλα όμως που είμαι αναγκασμένη να βάλω τα καλά μου, να μακιγιαριστώ και να πάρω τους δρόμους για τα χρόνια πολλά.Υποχρεώσεις σου λεει....

ΟΚ φίλε μου, γιορτάζεις... (κι εγώ γιορτάζω κάποια μέρα του χρόνου και ισχύουν και για εμένα όλα αυτά).... Γιατί θα πρέπει να μαζευτούμε όλοι σπίτι σου, δήθεν και καλά πως περνάμε όμορφα, αφού εκ' των προτέρων γνωρίζουμε πως περιμένεις πως και πως να περάσει η ώρα να εξαφανιστούμε , για να βάλεις πυτζάμα και να αράξεις στον καναπέ σου; Έτσι είναι.

Μια αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε αλλά αρνούμαστε να ομολογήσουμε.

Και άντε να πάμε στον κουμπάρο, να φιλιθούμε για τις ευχές, να δώσουμε το δώρο του και μετά να αρχίσουμε τη μασαμπούκα με τους ξηρούς καρπούς , να πιούμε τα ξίδια γιατί το επιβάλλει η περίσταση και παμε: *δεν θέλω καρυδόπιτα, ευχαριστώ. * Μα ΄να σου βάλω να δοκιμάσεις, την έφτιαξα με τα χεράκια μου. * εεεεε άμα είναι απο τα χεράκια σου να τη δοκιμάσω (μην σε πούνε και ακατάδεχτη) * Να σου βάλω και λίγη τούρτα? * Όχι, τούρτα δεν θέλω... κτλ. κτλ. κτλ.
Άντε και την έφαγες την αναθεματισμένη την καρυδόπιτα, ευχόμενη να μην σου κάτσει στο στομάχι (δίπλα στο μεσημεριανό αυγολέμονο), τη συμπεθέρα του κουμπάρου που κάθεται δίπλα σου,στα 3μιση τέταρτα του καναπέ (κι εσύ στο μισό τέταρτο εννοείται) τί την κάνεις? Με τι κουράγιο να άπαντάς στα εκατοντάδες ερωτήματα που θέτει? Και αντε τη συμπεθέρα την φέρνεις βόλτα, τα ξαδέλφια? την πεθερά? Και άντε και βγήκες ήρωας απο την επίσκεψη αυτή, με τι κουράγιο ξαναβιώνεις το ίδιο σενάριο (ανάλογα τις υποχρεώσεις) 5-6-8-10 φορές ακόμη? Θυμάμαι, όταν ζούσε η γιαγιά μου, μου έλεγε πως παλιά ήταν αλλιώς. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα μπουκάλι λικέρ για τις κυρίες, κρασί για τους κυρίους και γλυκό του κουταλιού σταφύλι. Χτυπούσε απο το πρωί η πόρτα γιατι τύχαινε να περνά έξω απο το σπίτι σου ο φίλος, ο γείτονας,ο γνωστός και έμπαινε για τα χρόνια πολλά. Χωρίς κοστούμια και γραβάτες και χωρίς παλτα να μυρίζουν ναυθαλίνη, χωρίς ιλουστρασιόν τσάντες με δώρα αλλα το πιο βασικό χωρίς υποχρεωτικά ψεύτικα χαμόγελα. Πόσο αλλάξαμε οι άνθρωποι... πόσο μας πήρε η μπάλα του καταναλωτισμού.... Πόσο κι εγώ που γκρινιάζω, σε λίγο θα βάλω τα καλά μου, να δώσω παράσταση.....

2 μόνο είναι αυτοί που με την καρδυά μου θα χαρώ να δω απο κοντά και ξέρω πως και οι 2 σκέφτονται ακριβώς όπως εγώ.

Εδώ κλείνω γιατι πρέπει να ετοιμαστώ για τις υποχρεώσεις μου(και δεν είναι λίγες).

Άντε βρε, βοήθεια μας ο Άγιος Διονύσιος και καλά μυαλά.

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ

2007-12-05T21:07:00.000+02:00

ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΜΑΤΙΑ-ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΜΑΤΙΑ ΚΙ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΟΥ......

ΕΧΕΙ ΦΥΓΕΙ Η ΜΙΣΗ ΣΟΥ ΖΩΗ... ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Η ΝΙΟΤΗ ΣΟΥ...

ΕΧΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΚΑΙ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΦΗΒΟΥΣ.ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ? ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ?

ΤΟ ΑΓΕΡΙ ΣΕ ΧA'I' ΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΩΝΕΙ Ο ΠΟΝΟΣ.ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ,ΕΚΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ,ΙΣΩΣ Ο ΒΙΑΣΤΗΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΡΥΨΕΙ ΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΓΥΑΛΙΝΟΣ. ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΧΙΛΙΑ... ΝΑ ΣΠΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ... ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΧΤΥΠΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΟΥ.

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ......

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΒΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.......

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ, ΤΟΥΣ 30 ΚΑΙ ΚΑΤΙ, ΠΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΦΟΡΤΩΝΕΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ, ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ.

(ΤΗ PHOTO ΤΗ ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΗΣ)