Δεν "χώρεσες" κάπου....

Μεσ' την ανυπαρξία μου,
κουρδίζω τις χορδές του νοητού βιολιού μου.
Κουράζω το μυαλό μου στην προσπάθεια να υφάνω μια μελωδία,
να πλέξω μια μπαλάντα.
Πού να βρω χρώματα να ζωγραφίσω το μεγαλείο σου..
Πού να βρω στίχο, να χωρέσει η ύπαρξη σου..
Τέτοιες στιγμές, νιώθω τη φτώχεια μου κι ελπίζω στο αύριο μου.

Είναι εκείνες οι στιγμές σου, που δε φτάνεις
που δεν αρκείσαι σε όλα όσα κάνεις.
Είναι εκείνες οι στιγμές σου που πεθαίνεις
τότε που είσαι μακρυά και όμως μένεις.

Είναι εκείνες οι σιωπές που σε τρελαίνουν
που στο άκουσμα τους, νομίζεις θα χαθείς.
Είναι εκείνες οι κραυγές που σου ληστεύουν
τα φυλαγμένα φτερουγίσματα ψυχής.

Είναι ο φόβος για το αύριο που ζηγώνει,
είναι ένα βλέμμα, που το χρόνο σου τελειώνει,
είναι ο μύθος που βγαίνει απ' την αλήθεια σου,
είναι ένας στίχος που γίνεται συνήθεια σου.

Με τα μάτια της Nefέλλης

# Ο Μακαριστός, εκοιμήθη.....

# Ο Ζαχόπουλος, βγήκε από την εντατική.. Έχασε την "ταυτότητα του". θα μπορέσει να μιλήσει? Κι αν μπορέσει....Θα μιλήσει?


# Τελικά το μυστήριο των 5,5 εκατομμυρίων ποιος θα το λύσει? Τα πήρε? Ποιος τα έδωσε?
Τα άφησε? Πού? Πότε?


# Ο Μάκης πρόδωσε το Θέμο ή το ανάποδο?


# Ο Κουκοδήμος...........? Ένας Κούκος φέρνει την Άνοιξη?


# Χαρδαβέλα... υπάρχουν UFO?????


# Αν διώκεται το παράνομο στοίχημα στην Ελλάδα....γιατί επιτρέπεται, σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη? Πόσο ΝΟΜΙΜΟ είναι το μονοπωλιακό "Στοίχημα"του ΟΠΑΠ??


# Θα διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ σε 2 μικρότερα κόμματα?


# Με 150 βουλευτές... υφίσταται κυβέρνηση? ΕΕ... κυρ Κώστα μμμ?????

ΟΥΦ..............

Με κούρασε το μαύρο του ΧΕΙΜΩΝΑ.

Θέλω Καλοκαίρι ....να μυρίσω την αλμύρα της θάλασσας.... το κάψιμο του ήλιου στα μάγουλα μου..... το πράσινο στ' αρμυρίκια..... να νιώσω το χριτς-χρατς της άμμου στις πατούσες μου.

Πότε θα ξημερώσει ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ????

Πάμε.... Φύγαμε.....

Και μια διπλή έκπληξη με περίμενε στο σπίτι....
Είχα πρόσκληση!! Και άρχισα να αναρωτιέμαι... σε δείπνο..σε πάρτι.σε κάποια εκδήλωση..
Κι ύστερα ήρθε και τρίτη πρόσκληση... πάλι από φίλο αγαπημένο...
"Πάρε την σκυτάλη της αντιδραστικής ποίησης!!!!
Ναι λοιπόν, με χαρά αποδέχομαι τις προσκλήσεις που πήρα, από Γιάννη Φιλιππίδη, Roadartist και π.κ.
Είναι η πρώτη φορά που με προσκαλούν σε blogοπαίγνιο και είμαι ενθουσιασμένη που αφορά στο συγκεκριμένο θέμα.
Αν οι επιλογές μου δεν σας βρίσκουν σύμφωνους, συγχωρέστε μου την εύνοια της τύχης να είμαι ζακυνθινιά και να φυλάω στα μπαούλα μου κοσμήματα ποιητικής δημιουργίας , χρόνου παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος.

Και αν στο νησί του Διονυσίου Σολωμού, η ποίηση, δεν είναι κάτω από κάθε μικρή πέτρα,μέσα στη ρίζα κάθε περγουλιάς,στον ήλιο που ανασαίνουμε σε κάθε αλκυονίδα μέρα, τότε να μετακομίσω πάνω σε ένα νεφέλωμα και από εκεί ψηλά ν' αγναντεύω το λόφο του Στράνη και να φωνάζω: "Χαίρε, ω χαίρε ελευθεριά"

Παναγιώτης Καποδίστριας

(Δήθεν υαλογραφία)

Κάποτε και το Εφήμερο βεβαιώνει αυτάρκεια
ή έστω αν θες υπακοή σε παραδείσου οράσεις

κι ενώ λοιπόν σπανίζεται αμετάκλητα το φέγγος
των ματιών σου
όλο χρησμούς το ημίθεο φως πικρίζει τα όνειρα μας

ότι αν συμπέσει όψιμος ήλιος με το ήθος ιερόδουλου
τρισμάρτυρη στο εξής των Υριαίων η φύση
κυπάρισσος
κυονόκρανο στην προϊστορία του θόλου
θα επινοήσει ως έμελλε το έσχατο πρόσχημα

μετανοημένα στιχηρά τους τρεις ευνούχους μύστες.


Παναγιώτης Καποδίστριας
(Της αγάπης μέγας χορηγός)

Στ' ανώι του νου
στα φωτοανάμματα
ψυχανεμίζομαι βροχές
κι άλλα προσόμοια
λόφους λοφία

κι αναδύεται δωδεκάορτη
άγγελος με φύλλο
η Ποίηση.

Αν τότε ακόμη το μπορείς
απ' τα νερόμαλλά της
πιάσου και ανέβα

----------------------------------------------------

Διονύσιος Σέρρας
(Ενδόσημα)

Μαύρη σελίδα η θητεία στο λευκό

ν' ασκώ τις παρενθέσεις μου τις παύλες τις οξείες
όλες τις πλάγιες πτώσεις μου τα ερωτηματικά
τις κύριες προθέσεις μου(μετά τις διχοτόμους).

-Της πάλης σώμα μελάνωσε η σιωπή
κ' οι φίλοι ταξιδεύουν με την πλήρη "ΑΠΟΥΣΙΑ"

-------------------------------------------------

Διονύσης Φλεμοτόμος
(Σπουδή πάνω σ' ένα λευκό μπλουζάκι)

Ευχή Δεκαπενταύγουστου το δώρο σου.
Ένα λευκό μπλουζάκι κατασάρκιο
με μια virago μηχανή
στο δρόμο με τους ευκάλυπτους.

Αρχή και τέλος των στίχων μου.
Σταυραναστάσιμη ποίηση.


-------------------------------------------------

Κι εγώ με τη σειρά μου, προσκαλώ σε αυτή τη γιορτή της ποιήσης τους φίλους μου: The blue,
zozel, ανεμοσκορπίσματα, αληθινός και ασυμβίβαστος , αν και αφού οι ίδιοι το επιθυμούν.

Καλά ταξιδέματα......

ΟΥΣΤ...... ΞΟΥ....

Σε ξεγέλασε....
η παρέα,τα μεθυσμένα λόγια,το γέλιο.. αυτό περισσότερο απ' όλα σε ξεγέλασε.
Κι όλα μοιάζανε τόσο αγαπημένα, τόσο επαναλαμβανόμενα γνωστά..
πρόσωπα, συναισθήματα,βλέμματα, χαμόγελα, τοπία...
κι όπως ανυποψίαστη, σχεδιάζεις το κούρνιασμα..

ΦΎΓΕ ,
ΈΞΩ ΕΣΎ,
ΤΩ ΡΑ ΕΓΏ ΓΕΜΊΖΩ ΤΟ ΔΩΜΆΤΙΟ,
ΉΣΟΥΝ ΠΡΙΝ ΜΑ ΤΩ ΡΑ ΌΧΙ

Η κατ επιλογήν παρουσία σου στο χώρο.. στο χρόνο.. κι εσύ που νόμισες ηλίθια πως όλα είναι εντάξει...

ΑΝ ΤΕ, ΟΥΣΤ..
ΚΟΥΝΉΣΟΥ ΠΑΡΕΊΣΑΚΤΗ.

Μόνη, στη μέση μιας αμμουδιάς βρεγμένη από χοντρές στάλες βροχής... ο αέρας σφυρίζει δήθεν αδιάφορα, χαμογελώ κι ας ξέρω πως κρυφογελά με τα κόκκινα μάτια μου.
Πέντε αρμυρίκια χορεύουν ανατολίτικους χορούς και τα κύματα χτυπούν παλαμάκια.
Τι απίστευτο γλέντι έστησε η φύση απόψε!!!! Κι εγώ ακάλεστη, Κοιτάζω μέσα από το βρεγμένο μου τζάμι τούτο το πανηγύρι, όπως ένα περίεργο παιδί που το βάλανε οι γονείς του για ύπνο κι εκείνο κρυφοκοιτά από το καγκελόσκαλο, τα καμώματα των μεγάλων.
Να ήμουν, φαντάσου, ένα μικρό κλαρί, ντυμένο πράσινο να χορεύω πάνω στο δέντρο...
Να ' χα φαντάσου αυτιά, ν' ακούσω τη μουσική που παίζει η ορχήστρα του ανέμου...
Μακάρι τα μάτια μου, να μουσκεύει μόνο η βροχή.
Βλέπω και μια σημαία, ψευτοπερήφανα ανεμίζει. Θυμίζει ετούτη την ξεσκισμένη Ελλάδα όπως κουρελιασμένη τρέμει από φόβο, από ντροπή στο μαστίγωμα του δυνατού αγέρα. Κακομοίρα μου.... πως σε κατάντησαν...
Άναψε τη μηχανή, έχει κρύο απόψε. Πάγωσαν οι λαμαρίνες, πάγωσες κι εσύ καημένη.
Μόνη στο σκοτάδι, τι προσπαθείς να δεις? Τι κάνεις? Ξεγυμνώνεις την ψυχή σου? Έτσι γυμνή , ούτε ένα φύλλο συκής να σε σκεπάσει, τι να κρύψεις προσπαθείς?
Τώρα λοιπόν που το κουφάρι σου άδειασε κι όλα τα ξέρασες, μαύρες χωλές και φαρμάκια, άστη βροχή να σ' εξαγνίσει. Κλάψε, φώναξε,ούρλιαξε, κάνε ότι θέλεις. Πήρες άφεση.

Πήγαινε να κεντήσεις τα υφαντά, που θα σκεπάσεις τη γύμνια σου....
Σύρε να πλέξεις με άσπρη κλωστή, τη δαντέλα που θα δέσεις τα μαύρα σου μαλλιά...
Άντε .... γίνε όμορφη....

Το γκρίζο, άπλωσε τα φτερά του πάνω απ'τη μέρα........

Πως και πως το περίμενα τούτο το Σάββατο. Αλλιώς το περίμενα κι αλλιώς μου βγήκε. Και τα όνειρα που έκανα για χουχούρεματα με πυτζάμα, όλη μέρα κλεισμένη μέσα, ήρθαν και γίνανε μια γλυκιά μελαγχολία, κάτι σαν αναπόληση, σαν ταξίδεμα στο γκρίζο που έχει απλώσει τα φτερά του πάνω απ' τη μέρα.

Κι όπως χαμένη διαβάζω εικόνες μεταλλαγμένες σε λέξεις, το γκρίζο μου γίνεται πιο σκούρο και σκοτεινιάζει η μέρα.....

Όπως το χειμώνα η ανάγκη να ζεσταίνεις το κορμί σου, έτσι και τώρα, σαν ανάγκη βγαίνουν στο χαρτί όλα εκείνα που βιάζουν την ψυχή σου.

Άλλοι το λένε πνίξιμο, εγώ το λέω φωτιά. Καίει τα σωθικά σου και το μόνο ανθρώπινο ον που μπορεί να παρέμβει στη σωτηρία σου, είσαι εσύ.

Εκείνη τη στιγμή της αυτοκαταστροφής, πρέπει να παλέψεις, να σηκωθείς, και να τρέξεις προς την έξοδο κινδύνου

Αδύναμη και παράλληλα δυνατή... Ποιος μπορεί να ξέρει το άγνωστο σου? ποιος εκείνες τις ατέλειωτες στιγμές, μπορεί να σε τραβήξει από την Άβυσσο σου? Ποιος μπορεί να περάσει στο απροσπέλαστο?

ΚΑΝΕΝΑΣ!! Μόνο ΕΣΥ!!!!

Κι έτσι προχωράς , μαθαίνοντας τα τόσα θέλω,τα πόσα μπορώ κι επαναστατόντας με απεργίες σιωπής, βαδίζεις σ' ένα παρανάλωμα πυρός, διαβάζοντας τα εσώψυχα σου και πονάς.

Κλείνεις τα μάτια και προσεύχεσαι να είναι εφιάλτης. Να ξυπνήσεις και να είναι όλα μια θάλασσα μικρή. Να μπορείς να την κολυμπήσεις όλη και να την κάνεις μοίρα σου. Να ταράζεται μόνο τους Χειμώνες ,με τις βροχές. Να στέκει εκεί, πάντα γαλήνια, πάντα διάφανη, να μπορείς να δεις μέχρι και το τελευταίο βοτσαλάκι στο βυθό της.

Να μην χρειάζεται να ανακαλύψεις, να ψάξεις, να είναι εκεί κάθε στιγμή, η ίδια... σαν από πάντα. Σαν να μην γεννήθηκες ποτέ ή θα πεθάνεις κάποτε...Να φυλακίσεις μια εικόνα και κάθε στιγμή αμφισβήτησης να την κοιτάζεις και να λες: αυτή είναι... δεν αλλάζει... η ίδια...

Τόσα γιατί, τόσα πως , πού να τα χωρέσεις? Τα πνίγεις μέσα στην Άβυσσο σου, μαζί μ' εσένα και παίρνεις χούφτες θάλασσα να σβήσεις τις φλόγες σου.....

Αλήθεια...

Πόσες τέτοιες στιγμές δεν έχουμε ζήσει όλοι μας? Πόσες τέτοιες αλήθειες δεν ξεγυμνώθηκαν μπροστά στα μάτια μας?Πόσες φορές δεν κολυμπήσαμε ο καθένας μας τη δικιά του γαληνεμένη ή άγρια θάλασσα?

Κι όμως είμαστε εδώ να θυμόμαστε... να ξεχνάμε... να ελπίζουμε....

Γιατί αυτή είναι η πραγματική έννοια του υπάρχω: ΑΝΤΕΧΩ

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΛΥΔΙΑ..........

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Εδώ και πολλές μέρες η σκέψη μου βρίσκεται στη Λυδία και την οικογένεια της. Νομίζω δεν χρειάζεται να πω ποια είναι η Λυδία αφού λίγο πολύ σας συνάντησα όλους στην ιστοσελίδα που γράφει ο μπαμπάς της,

http://lydia-tigria.blogspot.com/

Η ώρα είναι 4.56 μ.μ. και απο τις 2.30 μ.μ., είμαι κολλημένη στον υπολογιστή, περιμένοντας να μάθω νέα της.Το πρώτο αισιόδοξο μήνυμα έφτασε. Η λυδία είναι ΚΑΛΑ.
Θα ήθελα να είμαι απο τους πρώτους που θα το διαδώσουν. Περισσότερες λεπτομέρειες θα μας πει ο μπαμπάς της Λυδίας. Ας πάμε λοιπόν όλοι "στο σπίτι τους" να ευχηθούμε για το Κοριτσάκι μας.Η πίστη, η προσευχή και η αγάπη την συντρόφευαν στη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο. Ας είναι το τελευταίο παιδί που δίνει μια τέτοια άνιση μάχη και ας παραδειγματιστούμε όλοι απο το ήθος, την αξιοπρέπεια και τον τρόπο που αντιμετώπισαν τούτο το Γολγοθά,οι δικοί της άνθρωποι.

Καλή συνέχεια στη ζωή Λυδία.....

Αη Βασίλη.........

Έχω μια τάση - ελάττωμα, να εναντιώνομαι στα επίκαιρα.
Σήμερα καθώς ετοιμαζόμουν να βάλω τ' άπλυτα στο πλυντήριο, τσέκαρα την τσέπη του jean μου και βρήκα το γράμμα που έγραψε ο γιος μου στον Άγιο Βασίλη κι εγώ υποτίθεται θα το ταχυδρομούσα.
Ένιωσα την ανάγκη αυτό το γράμμα, να το μεταφέρω εδώ ακριβώς όπως γράφτηκε.


Θέλω να πω, ότι από μόνο του ως κείμενο, αλλά πολύ περισσότερο ως συναισθήματα, με κάνει περήφανη που έχω την τιμή, αυτό το αθώο πλάσμα να είναι κομμάτι από εμένα.


Συγνώμη που γι' ακόμη μια φορά είμαι εκτός κλίματος αλλά αγαπάτε τους φίλους σας με τα ελαττώματα τους :-(

(Στην αρχή της σελίδας έχει ζωγραφίσει μια καρδούλα )

ΑΗ Βασίλη, με λενε Αλέξανδρο είμε 8 χρονον και μένω στη Ζάκηθνο.

Το ξέρω ότι έκανα λίγες αταξίες, αλλά είμε ακόμη παιδί γιαυτό να με συγχωρίσης.

θα ήθελα να σου ζητήσω ένα μεγάλο ποδήλατο με δισκόφρενο γιατί μεγάλωσα και το παλιό μου είναι μικρό, αλλά πριν απο όλα θα ήθελα να μην ξεχάσεις να δόσεις υγία σε όλα τα παιδάκια και περισότερο να θυμιθεις να πας δώρο στα φτωχα παιδάκι.

Υπόσχομαι ότι του χρόνου θα είμαι καλύτερο παιδί και θα ακούω περισότερο τους γονείς μου.

Σε αγαπώ πολύ

ο φίλος σου

Αλέξανδρος.

(Στο τέλος της σελίδας έχει ζωγραφίσει μια βαρκούλα, μπλε)

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο γιο μου με την κρυφή επιθυμία το λευκό στην καρδιά του,να παραμείνει ως τα βαθιά του γεράματα.

Και κλείνοντας να ευχηθώ σε όλους σας, αυτό το μοναδικό, μη συγκρίσιμο,συναίσθημα, να το βιώσετε την κατάλληλη στιγμή,προσωπικά για τον καθέναν σας!!