Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2007

FLASH BACK 2




29 Δεκεμβρίου 2007 , ώρα 12.20 π. μ. κι εγώ έχω ανάγκη να μοιραστώ αυτό που γράφτηκε στις 28 Ιανουαρίου 2003.


Άβυσσος......




Ήταν μια νύχτα που φτερουγίσματα ξύπνησαν την ψυχή μου,


ήταν μια Άνοιξη που μ' άνθισε στη μέση ενός χειμώνα,
ίσως ο ήλιος που χρωμάτισε την άχρωμη ζωή μου,


μπορεί και τα σκιρτήματα στης μοναξιάς τα χρόνια.




Δεν θέλω να ξέρω τι άλλαξε στο δρόμο μου,


δεν θέλω να ξέρω τι έδιωξε τις σκιές μου,


φοβάμαι μόνο τα συντρίμμια από τον πόνο μου,


να μην ληστέψουν τη χαρά απ' τις κραυγές μου




Κι αυτή η ανάγκη να ονειρεύομαι μέσα σε εικόνες,


να ταξιδεύω ν' ανακαλύπτω ενοχές,


να πέφτω κάτω και να σηκώνομαι γεμάτη σκόνες,


να εξαγνίζομαι μες των ματιών σου τις βροχές

Γιατί έτσι την είδα!!!

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

Τικ, τακ, τικ, τακ....






Τικ....τακ....τικ....τακ.....





Τρέχουν οι δείκτες .....





βιάζονται, να παραβγούν στο τρέξιμο με το χρόνο.





"Σε φτάνωωωωω" του φωνάζει η ψιλή ναζιάρα και η πιο κοντούλα (η σοφή) δακρύζει επειδή δεν της επιτρέπονται τα νάζια.





Ο χρόνος της κλείνει το μάτι, με τη σιγουριά του νικητή και της φωνάζει, "δεν μπορείιιιςςς.......





χα....χα... δεν μπορείς". και την αφήνει ξωπίσω του λαχανιασμένη.





Η πιο κοντή, η σοφή της λέει :




"τρέξε μην το βάζεις κάτω, σκέψου τη στιγμή που θα τον φτάσεις....




το φιλί.....




το χάδι του....




είναι γλυκό το συναίσθημα της κατάκτησης. Τρέξε λίγο ακόμη... Αξίζει...."




"Κουράστηκα καλή μου να κυνηγάω τα όνειρα μου.... μοιάζει τόσο μακρύς΄ο δρόμος τούτος.... όλο τρέχω κι όλο στην αρχή βρίσκομαι....




κι ας ξέρεις πως η στιγμή εκείνη αξίζει όσο μια ζωή.




Μα ναι, είναι ένα όνειρο και αυτό και ξέρω πως μπορώ!!




έλα δώσε μου το χέρι σου να πάρω δύναμη ώσπου να τον προφτάσω.








Τικ...τακ...τικ...τακ...




Τρέχει ξωπίσω του και του κλέβει ματιές...




"Είσαι δικός μου..... Τρέξε να σωθείς απο τον παράφορο εαυτό σου...."




Σε λίγο , σ' εκείνο το αμέτρητο λίγο... νιώθει να τον πλησιάζει επικίνδυνα και ακριβώς τη στιγμή του 12 , η αγαπημένη σοφή την παραδίδει στην αγκαλιά του. Εκείνη την μοναδική κυνηγημένη- διψασμένη στιγμή του δίνεται και ξεδιψά τα χείλη της με το ποτό του νικητή.




"Ήσουν δικός μου... το ΄ήξερα αμέσως μόλις σε είδα στο μετρήσιμο χρόνο μου... το ήξερα...."




Μεθυσμένη απο ευτυχία και πλημμυρισμένη απο ηδονή τον αποχαιρετά μ' ένα φιλί στο στόμα.




" Γειά σου όνειρο μου, σ' ευχαριστώ για το ταξίδι. Ελπίζω μετά απο εσένα, τούτο μωρό που μπουσουλάει στα τέσσερα, να γίνει φτερωτός άγγελος να πετάξω μαζί του.




Φεύγω... και να ξέρεις πως σε κάθε μου 12 θα σε θυμάμαι."




Του είπε η ψιλή ναζιάρα και η κοντούλα σοφή δάκρυσε συγκινημένη για εκείνον που έφυγε.... για εκείνον που ήρθε.




Έτσι είναι ο χρόνος που ΄φεύγει.... ο χρόνος που έρχεται....


ένα ατέλειωτο κυνηγητό με τα όνειρα μας στην αυλή του φεγγαριού, γράφοντας κύκλους.





Γιατί είναι άδεια τα χρόνια, αν δεν τα γεμίζεις με όνειρα.....


γιατί είναι μονότονο αν γράφεις κύκλους, ακόμη και αν αυτό συμβαίνει στον κήπο του φεγγαριού........




γιατί είναι μοναχικό να μην έχεις μια άλλη φωνούλα, πιο σοφή να σου δίνει κουράγιο να συνεχίζεις...........


γιατί αν σταματήσεις να τρέχεις, τα πόδια σου θα ματώσουν στ' αγκάθια και θα πονάς.








Εύχομαι ο κάθε χρόνος που φεύγει να είναι ένα φτασμένο όνειρο.... ο κάθε χρόνος που έρχεται κι ένας καινούριος στόχος.




Εύχομαι να μην σταματήσουμε ποτέ να ονειρευόμαστε ... να μην σταματήσουμε ποτέ να ανασαίνουμε....








ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

FLASH BACK

Κι έτσι σήμερα αποφάσισα να πάρω άδεια απο τη σημαία και να μείνω σπίτι.
Να γράψω λέω......

Και ξεκινώ.... και σβήνω..... και ξαναξεκινώ...... και ξανασβήνω.......
Τίποτα.....
Κάθε φορά που μου συμβαίνει αυτό (το μαύρο κενό στο κεφάλι εννοώ), κάνω flash back στο memory book μου κι εκεί βρίσκω διάφορα, γραμμένα σε άλλο χρόνο, σε άλλο τόπο, σε άλλα
θέλω.....




Κι έτσι όπως μια γλυκιά μελαγχολία έχει φωλιάσει στην καρδυά μου, επέλεξα αυτό το άτοπο και άκαιρο κείμενο.Δεν θυμάμαι την αφορμή που είχε νεφελώσει ο ουρανός μου κι έτσι μαζί σας, διαβάζω αυτό το κείμενο σαν να έχει γραφτεί απο ένα αλλο χέρι.Κι έτσι όπως το διαβάζω χαίρομαι που δεν θυμάμαι να το έχω περάσει αυτό , μα ακομη πιο πολύ χαίρομαι , που κάποιος απόφασισε να μας εισάγει εκείνο το τσιπάκι του παρατηρητή.


13/07/2001


Καλή μου φίλη απ'τα παλιά, απόψε σε θυμήθηκα.Συμπάθα με αλλά εσένα σ'έχω γι'άλλα...... τα στραβά και τα μεγάλα.Τα ζόρια τη στιγμή της ησυχίας.Εσύ κι εγώ, οι δυό μας, σ'ένα βλέμμα άδειο, χωρίς νόημα. Πάλι καλά, που για καιρό δεν χτύπησες τον ώμο μου. Ξέρεις όταν τα λέμε συνεχώς, είναι κακό κι όταν σε ξεχνώ είναι χειρότερο, γιατί τότε έρχεσαι ακάλεστη , με αγριοκοιτάς και ζητάς απολογία.

Φοβάμαι το συμβιβασμό....... την αποδοχή στο άδειασμα....

Πάει καιρός που δεν έχω ανασάνει.Σαν τον κλινικά νεκρό, τον άρρωστο με τα σωληνάκια που τον υποχρεώνουν να ζεί δίχως να μπορεί ν'αντιδράσει. Έτσι.... νιώθω αυτο το κάψιμο στο στήθος.....
Είναι τόσα που θέλω να σου πω, μα δεν βγαίνουν.Νομίζω πως παγώνω.Σημαντικά γεγονότα, μ'αφήνουν αδιάφορη.Λες να είναι εκείνη η ύπουλη γαλήνη πρίν την τρικυμμία?

Ότι κι αν συμβαίνει, δεν μου αρέσει που συμβαίνει.

Αποφάσισα πως δεν θέλω άλλα να σου πω.

Γειά......












Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007

ΘΕΛΩ Ν'ΑΓΙΑΣΩ.... ΜΑ ΔΕΝ Μ'ΑΦΗΝΟΥΝ!!!!



Αγίου Διονυσίου σήμερα.Μεγάλη γιορτή για το μικρό νησί μας.Είναι ο Πολυούχος και προστάτης της Ζακύνθου. Σήμερα που λέτε, υποτίθεται πως γιορτάζουμε τον Άγιο μας, και λέω υποτίθεται γιατί οι Ζακυνθινοί έχουμε μετατρέψει τη μεγάλη αυτή γιορτή, σε κοινωνική υποχρέωση. Σήμερα γιορτάζει ο Άγιος Διονύσιος αλλά με τόσες επισκέψεις που πρέπει να πάμε, το ξεχάσαμε!!!!

Εγώ ας πούμε, έχω ανάγκη να μείνω κλεισμένη στο σπίτι και να μην δω άνθρωπο. Έλα όμως που είμαι αναγκασμένη να βάλω τα καλά μου, να μακιγιαριστώ και να πάρω τους δρόμους για τα χρόνια πολλά.Υποχρεώσεις σου λεει....

ΟΚ φίλε μου, γιορτάζεις... (κι εγώ γιορτάζω κάποια μέρα του χρόνου και ισχύουν και για εμένα όλα αυτά).... Γιατί θα πρέπει να μαζευτούμε όλοι σπίτι σου, δήθεν και καλά πως περνάμε όμορφα, αφού εκ' των προτέρων γνωρίζουμε πως περιμένεις πως και πως να περάσει η ώρα να εξαφανιστούμε , για να βάλεις πυτζάμα και να αράξεις στον καναπέ σου; Έτσι είναι.
Μια αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε αλλά αρνούμαστε να ομολογήσουμε.
Και άντε να πάμε στον κουμπάρο, να φιλιθούμε για τις ευχές, να δώσουμε το δώρο του και μετά να αρχίσουμε τη μασαμπούκα με τους ξηρούς καρπούς , να πιούμε τα ξίδια γιατί το επιβάλλει η περίσταση και παμε: *δεν θέλω καρυδόπιτα, ευχαριστώ. * Μα ΄να σου βάλω να δοκιμάσεις, την έφτιαξα με τα χεράκια μου. * εεεεε άμα είναι απο τα χεράκια σου να τη δοκιμάσω (μην σε πούνε και ακατάδεχτη) * Να σου βάλω και λίγη τούρτα? * Όχι, τούρτα δεν θέλω... κτλ. κτλ. κτλ.
Άντε και την έφαγες την αναθεματισμένη την καρυδόπιτα, ευχόμενη να μην σου κάτσει στο στομάχι (δίπλα στο μεσημεριανό αυγολέμονο), τη συμπεθέρα του κουμπάρου που κάθεται δίπλα σου,στα 3μιση τέταρτα του καναπέ (κι εσύ στο μισό τέταρτο εννοείται) τί την κάνεις? Με τι κουράγιο να άπαντάς στα εκατοντάδες ερωτήματα που θέτει? Και αντε τη συμπεθέρα την φέρνεις βόλτα, τα ξαδέλφια? την πεθερά? Και άντε και βγήκες ήρωας απο την επίσκεψη αυτή, με τι κουράγιο ξαναβιώνεις το ίδιο σενάριο (ανάλογα τις υποχρεώσεις) 5-6-8-10 φορές ακόμη? Θυμάμαι, όταν ζούσε η γιαγιά μου, μου έλεγε πως παλιά ήταν αλλιώς. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα μπουκάλι λικέρ για τις κυρίες, κρασί για τους κυρίους και γλυκό του κουταλιού σταφύλι. Χτυπούσε απο το πρωί η πόρτα γιατι τύχαινε να περνά έξω απο το σπίτι σου ο φίλος, ο γείτονας,ο γνωστός και έμπαινε για τα χρόνια πολλά. Χωρίς κοστούμια και γραβάτες και χωρίς παλτα να μυρίζουν ναυθαλίνη, χωρίς ιλουστρασιόν τσάντες με δώρα αλλα το πιο βασικό χωρίς υποχρεωτικά ψεύτικα χαμόγελα. Πόσο αλλάξαμε οι άνθρωποι... πόσο μας πήρε η μπάλα του καταναλωτισμού.... Πόσο κι εγώ που γκρινιάζω, σε λίγο θα βάλω τα καλά μου, να δώσω παράσταση.....
2 μόνο είναι αυτοί που με την καρδυά μου θα χαρώ να δω απο κοντά και ξέρω πως και οι 2 σκέφτονται ακριβώς όπως εγώ.

Εδώ κλείνω γιατι πρέπει να ετοιμαστώ για τις υποχρεώσεις μου(και δεν είναι λίγες).

Άντε βρε, βοήθεια μας ο Άγιος Διονύσιος και καλά μυαλά.




Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ


ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΜΑΤΙΑ-ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΜΑΤΙΑ ΚΙ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΟΥ......
ΕΧΕΙ ΦΥΓΕΙ Η ΜΙΣΗ ΣΟΥ ΖΩΗ... ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Η ΝΙΟΤΗ ΣΟΥ...
ΕΧΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΚΑΙ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΦΗΒΟΥΣ.ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ? ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ?
ΤΟ ΑΓΕΡΙ ΣΕ ΧA'I' ΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΩΝΕΙ Ο ΠΟΝΟΣ.ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ,ΕΚΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ,ΙΣΩΣ Ο ΒΙΑΣΤΗΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΡΥΨΕΙ ΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΓΥΑΛΙΝΟΣ. ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΧΙΛΙΑ... ΝΑ ΣΠΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ... ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΧΤΥΠΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΟΥ.
ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ......
ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΒΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.......

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ, ΤΟΥΣ 30 ΚΑΙ ΚΑΤΙ, ΠΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΦΟΡΤΩΝΕΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ, ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ.

(ΤΗ PHOTO ΤΗ ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΗΣ)