Η πρώτη τ’ Αυγούστου, φευγάτη Κυριακή

Ένα πλοίο ταξίδεψε σε κομψή- άγονη γραμμή

Κι έφερε τουριστικό πολιτισμό, λίγα σκουπίδια ακόμη στις παραλίες,

λίγα σκόρπια ευρώ στις τσέπες μας – προλάβετεεεεε……

Κι ανάσες αναγέννησης σε σκεβρωμένους απ’ το άγχος και τη ρύπανση, πνεύμονες

-----

Ένα ψάρι σκίρτησε για τελευταία φορά,

πάνω στο αγκίστρι ενός μερακλή ψαρά,

με απώτερο σκοπό, να φιλοξενηθεί στο πιάτο του,

μια Σωτήρια Τετάρτη

-----

Κατάρτια, στοιχισμένα στη σειρά

Παρέλαση – φόρος τιμής κι ανδρείας…. Θαλασσινής.

-----

Ψαρομεζέδες κοσμούν το ξύλινο τρίποδο, τραπεζάκι

Ποτήρια αφρίζοντα κουδουνίζουν,

σκορπίζοντας γέλια στον αλμυρό αέρα

μπερδεμένα, με καμηλιέρη καπνό

-----

Νύχτωσε κι ένα αχαμνό αεράκι, χαϊδεύει ανατριχίλες…

Φούξια άνθη βουκαμβίλιας, σαν νιφάδες χρωματιστού χιονιού,

πέφτουν πάνω στα ξέπλεγα μαλλιά

και φτιάχνουν στεφάνι, αστεφάνωτο…

-----

Δέντρο αγιασμένο, φωλιάζεις καρπούς στα σπλάχνα σου ,

τροφή στα μοναχικά πνεύματα.

Ελαία με χέρια ανοιχτά σε προσευχή,

Τραγική ηρωίδα, σ’ αρχαίο δράμα μονόλογος…

-----

Μελωδίες μυστικές, ασθενικές μπαλάντες που ‘βρήκαν την υγειά τους.

Μια φλογίτσα βάφτηκε γαλάζιο της θάλασσας και κίτρινο του λεμονιού,

αγωνιά να βγάλει φως μέσα απ’ το σουβενίρ φανάρι, δώρο φίλης καρδιακής

και μια Κυριακή, παλεύει με τ’ αξημέρωτο φως της Δευτέρας,

ν’ αφήσει ενθύμια πεθυμιάς

Όμορφες αναμνήσεις….

Καλό μας Αύγουστο...

1η Αυγούστου

Καλό μας μήνα, αγαπημένοι μου φίλοι.

Εύχομαι το καλοκαίρι να έχει φωλιάσει για τα καλά στην καρδιά σας κι ο ήλιος να βλεφαρίζει στα μάτια σας.

Φυλάξτε ήλιο πολύ, για το χειμώνα που έρχεται.
Κι όταν η πρώτη βροχή θα χτυπήσει στα τζάμια μας, εμείς μ' ένα κοίταγμα, θα γεμίσουμε τις καρδιές μας καλοκαίρι.

1η Αυγούστου... την περίμενα με χαρά τη σημερινή μέρα.

Το βραδάκι, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, θα χαρίσει σε όσους την αγαπούν, μια νύχτα μαγική γεμάτη μελωδίες αγαπημένες, στο Δημοτικό Θέατρο Ζακύνθου.
Θα είμαι εκεί κι αν καταφέρω, θα ξεκλέψω στιγμές, να σας φέρω να δείτε.

Καλό μας Αύγουστο, γεμάτο μελωδίες αγαπημένες και μην ξεχάσετε να φυλάξετε ήλιο....

Έχω φύγει....

Αγαπημένοι μου φίλοι,
αυτό το καιρό, χάθηκα από τις γειτονιές μας.



Όχι, δεν πήγα διακοπές (με το γνωστό τρόπο που οι περισσότεροι γνωρίζουμε), αλλά ταξιδεύω.

Το καινούριο βιβλίο του Γιάννη μας, έχει κυκλοφορήσει.

" Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ"

Δεν γνωρίζω τον προορισμό αυτού του ταξιδιού, μόνο δηλώνω μαγεμένη από τις ομορφιές των τόπων, των ανθρώπων και των συναισθημάτων που μου αποκαλύφθηκαν, διαβάζοντας το.

Σας το είχα προτείνει πριν ακόμη κυκλοφορήσει, γνωρίζοντας τη γραφή του Γιάννη Φιλιππίδη από το πρώτο του βιβλίο, "η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου".
Στο δεύτερο βιβλίο του, ομολογώ ότι τον γνωρίζω ξανά, από την αρχή.
Πιο ώριμος και άμεσος, με τον αναγνώστη από ποτέ.
Με χαρά, διαπίστωσα πως κράτησε τον μαγικό τρόπο, να μιλά κατευθείαν στην καρδιά μου.
Έχω πλημμυρίσει συναισθήματα και πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελά συχνά, με τις υπέροχες ατάκες των ηρώων του μυθιστορήματος.


Συνταξιδιώτες μου σε αυτό το ταξίδι, άνθρωποι που γνώρισα πάνω στο "πλοίο".
Άγνωστοι και συγχρόνως, τόσο γνωστοί....
Η Ελεονόρα, η Έλλη, ο Νεμπόισα, η Λουκία (αχ αυτή η Λουκία!!!), η Σουζάνα, η Ιουλία, η Βασιλική, και τόσοι ακόμη....
Πόσο κοντά μου νιώθω όλους αυτούς, τους ξεχωριστά όμορφους ανθρώπους.

Ο καπετάνιος, δεν έχει αποκαλύψει που θα μας πάει το πλοίο του, γι' αυτό το ταξίδι, είναι ιδιαίτερα γοητευτικό, με την γλυκιά προσμονή της αποκάλυψης.

Περνάω πολύ όμορφα και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει, μα όταν πιάσουμε λιμάνι θα επανέλθω δριμύτερη, στις ιστολογικές μας επάλξεις.

Ελπίζω ως τότε να περνάτε καλά και μην διστάσετε ούτε στιγμή, σαλπάρετε μαζί μου, στο μικρούλι αχ.



Φιλί γλυκό, στον καθένα σας ξεχωριστά

Τώρα, που περάσαν τα δύσκολα ...

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

8.40 π.μ.

Φτου … το κέρατο μου…

Μια Κυριακή περιμένω να κοιμηθώ λίγο παραπάνω και ξύπνησα ….

(Γυρίζω πλευρό και με ξαναπαίρνει ο ύπνος….)

9.10 π.μ.

Όχι, όχι πάλι…. Κλείσε τα μάτια ΤΩΡΑ

……..

10.39 π.μ.

Μωρέ δεν σου περνάει, που να χτυπιέσαι….

………..

Ζζζζζζ ……

11.45 π.μ.

«Μανούλα…… ξύπνα μανούλα σήμερα έχεις γενέθλια…..

Σήκω να τα γιορτάσουμε…»

Η μανούλα: …$@#.....@#&^^…..%Ρ%#.....$%$%^%. .... ανάθεμα σ' εκείνον που είχε την ιδέα να γιορτάζουμε τα γενέθλια….
Αυτό προσπαθώ να ξεχάσω από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου κι εσύ μου ζητάς να το γιορτάσω??????

Πώς να εξηγήσεις σε ένα παιδί, πως μετά τα 30, τα γενέθλια δεν είναι γιορτή????

Και ξυπνάει η μανούλα, λίγο πριν τις 12 το μεσημέρι και σέρνεται μέχρι το μπάνιο, προσπαθώντας να κρατήσει το βλέμμα, κολλημένο στα πλακάκια, μην και ξεφύγει κατά τον καθρέφτη.

Είχα 2 σημαντικές παρακλήσεις-απαιτήσεις για την 13^η Ιουλίου, από τους δικούς μου ανθρώπους και τον εαυτό μου.

1^ον είχα ζητήσει από τους δικούς μου, ν’ αγνοήσουν αυτή τη μέρα.

2^ον είχα ζητήσει από τον εαυτό μου, να μην κοιτάξει σε καθρέφτη.

Η πρώτη επιθυμία μου, δεν πραγματοποιήθηκε ούτε στο ελάχιστο. Λες και ήταν όλοι βαλτοί, θυμήθηκαν πως γιορτάζω. Ακόμη και μια φίλη, που δεν είχα δει για πολλά χρόνια, μου τηλεφώνησε πως είναι στο νησί και πήρε για τις σχετικές ευχές.

Όσο για τη δεύτερη επιθυμία- εντολή, ακυρώθηκα 100%. Τελικά, όσο μεγαλώνω χάνω τον αυτοέλεγχο μου......

Κατά το απόγευμα και αφού κουράστηκα να είμαι με κατεβασμένα τα μούτρα, αποφάσισα πως δεν έγινε τίποτα το τραγικό.

Μια χαρά τα πήγα με τις ευχές και δεν είδα καμιά τραγική αλλαγή, στις περίπου 25 φορές που scanara τον καθρέφτη….

Μετά σκέφτηκα .....

πόσο τυχερή είμαι, που έχω μια υπέροχη οικογένεια, που με αγαπά και είναι δίπλα μου σε κάθε δύσκολη στιγμή (να μου συμπαραστέκονται) , σε κάθε υπέροχη στιγμή (να χαίρονται μαζί μου), έχουμε όλοι την υγεία μας, τα καράβια μας, δεν έχουν πέσει έξω, μπορώ να κάνω όνειρα για το μέλλον, έχω πολλούς ώμους να ακουμπήσω στις δύσκολες στιγμές, πολλά χαμόγελα να μοιράσω και να μοιραστώ, πολλούς πραγματικούς φίλους, δεν έχω λάθη να μετανιώσω, δεν βρήκα άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου, εκτός από τις ρυτίδες των ματιών και του χαμόγελου δεν μέτρησα καμιά παραπάνω, είμαι μερικά κιλά πιο κάτω από πέρυσι , γυαλιά μυωπίας / πρεσβυωπίας δεν φόρεσα……

Συνειδητοποίησα πως δεν έχω κανένα λόγο να στεναχωριέμαι για το χρόνο που έφυγε, αντιθέτως εύχομαι να έχω πολλούς τέτοιους ακόμη, να μετρήσω !!!

Εεε ναι, λοιπόν, χθες αποχαιρέτησα το 34^ο έτος μου και από σήμερα διανύω το 35^ο

Αυτό είναι απειλή:
μην τολμήσει κανείς από εσάς να μου πει…. Τι 30.. τι 40… τι 50… ή ότι τα 35 είναι πολύ κοντά στα 40 , γιατί αλίμονο σας….

Τριακοστέ τέταρτε χρόνε μου, είμαι πολύ ευτυχισμένη που σε είχα.

Σε αποχαιρετώ με πολλή αγάπη και υπόσχομαι να θυμάμαι για πάντα, τα όσα καλά περάσαμε μαζί.

Είμαι η Νεφέλλη και στα 35 θα είμαι εξίσου καλά!!!!!!

pause ..... σε χρόνο παρελθόντα

Άηχη μουσική πλημμυρίζει τα’ αυτιά μου, μια νύχτα που η σιωπή της, σπάει το φράγμα του ήχου.

Μυρωδιές σκαλίζουν την όσφρηση μου, σαν σωρός από στεφάνια, πάνω σε τάφο νεκρού ανάμικτα με καμένο κερί και λιβάνι.

Και εκείνο το βλέμμα το μπερδεμένο από χρώματα βλέμμα… σαν το γαλαζοπράσινο της θάλασσας, που μόλις διακρίνεις το πράσινο, το χάνεις μέσα στο βαθύ γαλάζιο.

Τόσα θέλω…. Μα πόσα μπορώ????

Τόσα μπόρεσα…. Μα πόσα ήθελα????

Τελικά…. πόσα έκανα???

Όταν το πράσινο, συνάντησε το μωβ.....

UPDATE : 05/07/08

Αγαπημένοι μου συνταξιδιώτες,
Η Άλκιστης από χθες, βρίσκεται σπίτι της. Επέστρεψε με την οικογένεια της, αφού ολοκληρώθηκε ο κύκλος εξετάσεων κατά τη νοσηλεία της, στην κλινική.
Δυστυχώς, ακόμη δεν μπορώ μετά βεβαιότητας να ανακοινώσω τα αποτελέσματα των εξετάσεων της, αφού επίσημα δεν έχουν ανακοινωθεί.
Τα πρώτα αποτελέσματα, δείχνουν θεραπεία, χωρίς χημικά.
Κατά 99%, μιλάμε για εκείνο τον καρκίνο, που η χορήγηση ενός χαπιού σε καθημερινή βάση, αρκεί για να τον κρατήσει σε καταστολή.
Όλοι θεωρούμε θετική εξέλιξη, το γεγονός πως η μικρούλα μας, δεν θα υποβληθεί σε χημειοθεραπείες.
Η Άλκιστης, είναι χαρούμενη που επέστρεψε σπίτι της και η θετικότητα της δεν μας αφήνει περιθώρια, να σκεφτούμε κάτι αρνητικό.

Συνεχίζουμε λοιπόν, έχοντας σύμμαχο την ελπίδα...

Φιλί γλυκό, Σαββατοκύριακου...

UPDATE: 01/07/08

Φίλοι μου,

οι μέρες που πέρασαν, ήταν μέρες αγωνίας και προσμονής.
Ο ελεύθερος χρόνος μου, περιορίστηκε στο ελάχιστο κι αν χάθηκα για λίγο από τις "γωνίτσες" σας, συγχωρήστε με.
Το μυαλό και η καρδιά μου, ήταν συνεχώς δίπλα στην Άλκιστη και αδυνατούσα να σεργιανίσω στη γειτονιά μας.

Καινούριος μήνας κι ένας όμορφος ήλιος, ξημέρωσε τις μέρες που έρχονται!!!

Να έχετε τον πιο όμορφο Ιούλη, της ζωής σας.

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ

UPDATE: 28/06/08

Χθες, στις 10.00 το πρωί, , η Άλκιστης μπήκε στο χειρουργείο. Χρειάστηκαν τρεισίμιση ώρες, ώσπου να αφαιρέσουν, τον κακοήθη όγκο από το στομάχι της.
Τα ευχάριστα νέα είναι, πως δεν είχε προχωρήσει σε άλλα όργανα.
Θα χρειαστούν 3 μέρες, ώσπου να γίνει βιοψία, ώστε να μπορέσουν να μας πουν σε ποιο τύπο καρκίνου ανήκει και με ποιο τρόπο θα αντιμετωπιστεί.
Οι γιατροί είναι αισόδοξοι. Το κοριτσάκι μας, έδωσε τη μάχη με όλη της δύναμη της καρδιάς της.
Την είδα, αργά το απόγευμα και πίσω από μάσκες οξυγόνου και αμέτρητα σωληνάκια γύρω από το χλωμό προσωπάκι της, μου χάρισε ένα από τα πιο όμορφα χαμόγελα, που έχω ποτέ δει.
Η σημερινή μέρα, ήταν γεμάτη από αντικρουόμενα συναισθήματα.....
Κι εκεί ανάμεσα από χαρές και δακρυσμένα μάτια, άκουσα φωνές να προσεύχονται...
Σας ένιωσα πολύ κοντά μου και ήθελα να γνωρίζετε πως η δύναμη της σκέψης σας, τελικά έφτασε στην Άλκιστη.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, για τον καθεναν σας ξεχωριστά.

Πολύ γλυκό φιλί, καληνύχτας.

Η καρδιά και το μυαλό μου, βρίσκονται δίπλα σε έναν άγγελο, 16 χρονών, που νοσηλεύεται από την περασμένη Κυριακή, σε κλινική της Αθήνας.

Δυστυχώς, ένα απλό βακτηρίδιο στην περιοχή του στομάχου, εξελίχθηκε σε μάχη επιβίωσης για το άτυχο κορίτσι.
Αύριο στις 10 το πρωί, η Άλκιστης, εγχειρίζεται.
Τα ποσοστά επιτυχίας, της επέμβασης, ΔΕΝ είναι με το μέρος της.
Μια μάνα κι ένας πατέρας, προσεύχονται δίπλα της, να καταφέρει η Άλκιστης να βγει νικήτρια, από αυτή την άνιση μάχη.
Κι όλοι εμείς εδώ, συγγενείς και φίλοι, αγωνιούμε σε κάθε χτύπημα του τηλεφώνου, για τα επόμενα νέα.

Κι έτσι όπως μιλάμε τη γλώσσα της αλήθειας ... της ανθρωπιάς.... ζητώ να αφιερώσετε 2 λεπτά από το χρόνο σας και να σκεφτείτε θετικά ... να στείλετε με τη δύναμη του νου, την ΕΛΠΙΔΑ κοντά στην Άλκιστη...

μια ΠΡΟΣΕΥΧΗ, μια ΣΚΕΨΗ, μια ΕΥΧΗ... αρκεί.

Γιατί όσο κι αν χρωματίζεις με πράσινο τις μέρες σου, έρχεται εκείνο το μωβ της λύπης κι όλα μαυρίζουν.
Και περιμένεις με λαχτάρα ένα μύνημα αισιόδοξο, μια μικρή σταλαγματιά ελπίδας, να 'ρθει να φωλιάσει ξανά το φως, στα μάτια σου.

Αύριο ταξιδεύω και ίσως να μην έχω τη δυνατότητα να σας γράψω νέα της, πριν από την Κυριακή.
Κρατήστε τη θετικότητα στη σκέψη σας κι ας ελπίσουμε ότι αύριο, θα είναι μια καλύτερη μέρα.....

Καλή τύχη, κορίτσι μου....

Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι <αχ>

Θα κυκλοφορήσει, μέσα Ιουλίου.
Ζητήστε το από όλα τα βιβλιοπωλεία, ή κάντε κλικ εδώ, για να το παραγγείλετε

Αθήνα, 1999. Μια σπάνια ολική έκλειψη ηλίου, ένας Σεπτέμβρης ιδιαίτερα ζεστός.Ένα ποικιλόμορφο όσο κι ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων που θα δεθεί με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Μια φαινομενικά νέα ακόμα γυναίκα, κυριαρχημένη από πλήθος νευρώσεων, που ξέχασε να ερωτευτεί. Μια κορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια στη δύση της καριέρας της, βουλιαγμένη στη μοναξιά και τα χάπια. Ένα δεκαεννιάχρονο κορίτσι που έρχεται στην πρωτεύουσα, για ν’ ακολουθήσει τα όνειρά του. Μια γάτα, με ταλέντο να πέφτει από ψηλά μπαλκόνια. Ένας εικοσιτριάχρονος που τον θέλουν όλες. Δύο πρωταγωνίστριες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου, που ξεπήδησαν από άλλο βιβλίο, γιατί έχουν πολλά να πουν ακόμα. Μια πόρνη πολυτελείας, που σταμάτησε το επάγγελμα, αλλά βαρέθηκε πια να κάθεται. Μια καφετζού που δεν θα πιστέψει ποτέ στις υπερφυσικές δυνάμεις της, αλλά υπάρχουν στο μέγιστο βαθμό. Ένα πλήθος ιδανικοί ανύπαντροι άντρες και μια χούφτα αθεράπευτες κουτσομπόλες.Τι δεν είπαμε; Α, ναι. Έναν μεγάλο σεισμό και τις ασταμάτητες μετασεισμικές του ακολουθίες.Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα γεμάτο χιούμορ και συναίσθημα, κομμάτι από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.Να μην ξεχάσω τον δραπέτη, μια αινιγματική μέλισσα κι ένα αχ, που θα κρίνετε εσείς πόσο μικρούλι είναι, κάθε φορά.

Καλοτάξιδο, Γιάννη μας

Το κείμενο προλογισμού, είναι η ακριβής μεταφορά της παρουσίασης του βιβλίου,από τις

εκδόσεις Άγκυρα