Στους φίλους μου....

ΦΙΛΙΑ Πόσο σημαντική είναι αυτή η λέξη στη ζωή μου!!!!

Από μικρό κοριτσάκι με θυμάμαι, να περιτριγυρίζομαι, από κορίτσια και αγόρια, συνήθως κοντά μου ηλικιακά.

Θυμάμαι, μάτια καθαρά, με βλέμμα ευθύ, θυμάμαι ξενύχτια γεμάτα τρυφερές αγκαλιές και ατελείωτες συζητήσεις για τα φλέγοντα θέματα της εκάστοτε χρονικής περιόδου.

Θυμάμαι, τουλάχιστον ένα χαμόγελο για κάθε χαρά μου, ένα δάκρυ για κάθε μου πίκρα και Πάντα, μα Πάντα μια ζεστή αγκαλιά ,να περιμένει κάθε στιγμή, δίπλα μου.

Τα πρόσωπα κατά καιρούς άλλαζαν… έφευγαν για λίγο (λόγω εξωγενών παραγόντων) και μετά ξανά επέστρεφαν - σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Θυμάμαι, μ’ ένα μόνο βλέμμα, να αναλύεται ολόκληρο θέμα.

Συζητήσεις σιωπής, κουβέντες χωρίς λέξεις, άηχες συμφωνίες ή διαφωνίες.

Θυμάμαι φωνές, γέλια, στεναχώριες και κλάματα, όνειρα πραγματοποιήσιμα ή μη, αγάπες, έρωτες, άγχη και αγωνίες.

Θυμάμαι φορές, που χρειάστηκε να ωριμάσουμε πρόωρα, για να αντιμετωπίσουμε τη ροή της ζωής.

Θυμάμαι, κάτι πολύ σοβαρό που προέκυψε και το χειριστήκαμε ανώριμα, με την παιδική αφέλεια που διακρίνει τις τρυφερές ηλικίες.

Θυμάμαι όρκους, υποσχέσεις, δεσμεύσεις και “συμβόλαια”.

Θυμάμαι, μια ολόκληρη ζωή …..

Σήμερα συνειδητοποιώ, πως τα περισσότερα από αυτά τα πρόσωπα, υπάρχουν ακόμη στη ζωή μου. Ίσως όχι με την ίδια ένταση ή συχνότητα επαφής, αλλά είναι ακόμη εδώ, σίγουρα με την ίδια ζεστή αγκαλιά.

Κατάλαβα πως την πραγματική φιλία, μπορεί να την ορίσει μόνο ο χρόνος.

Μόνο εκείνος τσεκάρει αντοχές, ισχύ ψυχής και δύναμη θέλησης…

Μόνο ο χρόνος, μαρτυρά την αλήθεια ανάμεσα στους ανθρώπους.

Αυτός εκμηδενίζει τις αποστάσεις, φιλτράρει δυσνόητες έννοιες, επαληθεύει συναισθήματα.

Έψαξα αρκετά, ώστε να βρω επεξηγήσεις της λέξης φιλίας.

Όλα μου έμοιαζαν τόσο λίγα, τόσο απρόσωπα κενά και πεζά. Και ύστερα αναρωτήθηκα, πώς να χωρέσεις μια ολόκληρη ζωή, μέσα σε 2 γραμμές.

Δεν αναφερόταν πουθενά, ότι άμεσα συνδεδεμένη με τη φιλία , είναι η λέξη χρόνος.

Ίσως κάνω λάθος, ίσως αρκετοί από εσάς διαφωνήσουν με τα λεγόμενα μου, όμως είναι η δικιά μου υποκειμενική άποψη για την φιλία, έτσι όπως προσωπικά τη βίωσα εδώ και πολλά ΧΡΟΝΙΑ….

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους ΦΙΛΟΥΣ μου, συνοδευτική ενός μεγάλου ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, που εδώ και πολλά χρόνια συνυπάρχουμε ο ένας στη ζωή του άλλου.

δια χειρός και μελάνης.....

Μετά από πρόσκληση της φίλης μου Roadartist κι εγώ με τη σειρά μου παίρνω μέρος στο παιχνίδι δια χειρός....

Οδηγίες παιχνιδιού: 1. Γράψε (με το χέρι), 2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε…), 3. Πόσταρε, 4. Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/, 5. Προσκάλεσε άλλους να συμμετέχουν.



Με τη σειρά μου προσκαλώ σε αυτό το παιχνίδι τους φίλους μας:
Faraona
Lockheart
γιάννης φιλιππίδης
aurangel
νοτα

( )

Μην ξεχάσουμε να ευχηθούμε σήμερα, και κάθε μέρα, σε όλες τις μανούλες του κόσμου, Χρόνια πολλά

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

ένα παιδί, τυχαίο

‘Ένα κλειδί τυχαίο, ταίριαξε στην κλειδαριά μιας καρδιάς,

Το βρήκε ένα παιδί που έπαιζε ανέμελα, ανάμεσα στα βάτα ενός δάσους.

Ένα παιδί τυχαίο...

Ξεκλείδωσε μια νύχτα την πύλη, αγνοώντας τους κινδύνους που κρύβει μια ανεξερεύνητη περιοχή…. Αγνοώντας τους ιστούς αράχνης, μάρτυρες του χρόνου που ξέχασε να περάσει από ‘κει.

Ένα παιδί τυχαίο….

Το μυστήριο της περιπέτειας και η γοητεία του αγνώστου… το μάγεψε.

Συνέχισε να προχωρά ατρόμητος και να νιώθει ο κατακτητής του νέου του κόσμου.

Ένα παιδί τυχαίο...

Έψαχνε να βρει δράκους να πολεμήσει, κάστρα να πορθήσει,

πριγκίπισσες να ερωτευθεί…. Έψαχνε μα δεν έβρισκε και τότε έκλεινε τα μάτια και όλα όσα ποθούσε, στέκονταν εκεί … μπροστά του, να ικανοποιήσουν κάθε του ματαιοδοξία.

‘Ένα παιδί τυχαίο…

Και συνέχισε ακάθεκτος … μέρες, μήνες, χρόνια…. Και ένα πρωί, ένα τυχαίο πρωί, σκορπισμένο ανάμεσα σε άλλα πρωινά, ώστε να περνά απαρατήρητο…. Ένα πρωινό δίχως ημερομηνία… του αποκαλύφθηκε.

Ένα παιδί τυχαίο…

Σαν να βγήκε από λήθαργο, με μάτια θαμπωμένα από τον καινούριο ήλιο που αντίκρισε, άνοιξε τα παραθυράκια που κρατούσε τόσο καιρό σφαλισμένα και συνειδητοποίησε ότι …. Ζούσε με κάποιου άλλου την ανάσα... Ζούσε με κάποιου άλλου τους παλμούς… Μ’ ένα κλεμμένο πράσινο για ελπίδα … μ’ ένα δανεικό γαλάζιο για όνειρα….

Ένα παιδί τυχαίο…

Έσκυψε το κεφάλι, πήρε τα ψεύτικα άρματα του κι έφυγε…..

Έφυγε κρατώντας για ενθύμιο μια στραπατσαρισμένη φωτογραφία από το τόπο που γνώρισε τυχαία στα όνειρα του, να του θυμίζει, πως η ζωή…. η δικιά του ζωή δεν βρίσκεται μέσα σε μια τυχαία καρδιά, που άνοιξε με ένα τυχαίο κλειδί ,από ένα τυχαίο παιδί.

Ένα παιδί τυχαίο…

Κι όταν θα μεγαλώσει εκείνο το τυχαίο παιδί , θα μάθει πως μαζί με το δικό του ξύπνημα, εκείνο το τυχαίο πρωινό, χωρίς ημερομηνία, άφησε να μπει φως στην δανεισμένη καρδιά, από το χρόνο ξεχασμένη.

Φεύγοντας, πήρε μαζί του, τους ιστούς, μάρτυρες της λήθης…. Τους ιστούς μάρτυρες της γνώσης….

Φεύγοντας, έμαθε να κρατά τα μάτια του ανοιχτά….

Ένα παιδί τυχερό… παιδί τυχερό!!

ΜΗ.......

ΜΗ…

Μ'ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΣΕ ΒΡΙΣΚΩ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΣΕ ΞΕΝΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ, ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ, Μ'ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΒΕΛΟΝΙΑ ΧΡΥΣΟΚΛΩΣΤΗ, ΝΑ ΥΦΑΙΝΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

Μη… όχι εδώ… μην ιεροσυλήσεις ,

Μη… μη πάρεις ποτέ, ενός Αγίου το κερί,

Μη… μη βιαστείς γνώση να αποκτήσεις,

Μη… μην πληγώσεις, γιατί θα πληγωθείς.

Μη… όχι εδώ… είναι το δεντρόσπιτο που έφτιαξα όταν ήμουν παιδί,

Μη εδώ… είναι ο χείμαρρος μου κι εσύ χτίζεις φράγματα εμπρός του,

είναι τα κεντήματα που πλέκω, για ν’ αφήσω θύμησες,

είναι μικρές σταλαγματιές που κύλισαν απ’ τα όνειρα μου.

Μη… μη λησμονάς ένα στίχο που κάποτε αγάπησες ,

Μη… μη θυμάσαι αν έκρυψες ένα λυγμό,

Μη… μη χαίρεσαι για μια ιστορία που ξέχασες,

Μη… μη λυπάσαι αν προσπέρασες ένα θυμό.

Μη… μη θελήσεις ξένη δόξα ν’ αποκτήσεις,

Μη… μη με απάτη, γίνεις ο νικητής,

Μη.. κάποιου το αντίο, σκέφτηκες να στερήσεις,

Σε μια αγάπη που έφυγε, ΝΑ παραμείνεις θεατής.

Μη… μην κλέβεις την ελευθερία του λόγου μου.

Μη… μη λογοκρίνεις τα συναισθήματα μου.

Μη μπαίνεις στον κήπο μου, να ξεριζώνεις τα χρυσάνθεμα,

Μη ποδοπατάς τα κάστρα, που χτίζω στην αμμουδιά μου.

ΜΗ......

(Τις photos τις δανείστηκα από τους δημιουργούς τους)

Φεύγω κι αφήνω πίσω μου "αναμνήσεις"......

Αγαπημένοι μου φίλοι, συμπλογκίτες και συνταξιδιώτες,
αν και οι περισσότεροι ήδη γνωρίζετε πως βρίσκομαι σε φάση μετακόμισης, ένιωσα την ανάγκη και την υποχρέωση να ενημερώσω και τους υπόλοιπους φίλους μου, που δεν το γνωρίζουν.

Η καθημερινότητα μου, στην παρούσα φάση της ζωής μου, βρίσκεται μεταξύ εργασίας, αγγαρίας, πακεταρίσματος, υποχρεώσεων, ατελείωτου τρεξίματος, άγχους, νευρικότητας, τρελών εξόδων, μητρότητας, συζυγικών υποχρεώσεων και δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο μου συμβαίνει τον τελευταίο μήνα.
Όσοι από εσάς έχετε κάνει μετακόμιση στο παρελθόν, ίσως μπορείτε να με καταλάβετε.

Λογικά και αυτονόητα, όλη αυτή η αναστάτωση θα μετρίαζε τον ελεύθερο χρόνο μου στο ελάχιστο και δεν θα είχα πια τη δυνατότητα, να βρίσκομαι μαζί σας όσο θα επιθυμούσα. Μα στέκομαι στο σημείο, πως πολλές στιγμές της μέρας, σας θυμάμαι και νιώθω ότι σας έχω παραμελήσει.

Είναι ο λόγος που δεν με βλέπετε σπίτι σας, όσο συχνά συνιθίζω να έρχομαι. Είναι η ανάγκη μου να πω, ότι σας σκέφτομαι, ότι μου λείπετε και πως σύντομα, όταν πια θα έχω τακτοποιηθεί στο καινούριο μου σπιτάκι, θα περνάμε περισσότερες ώρες μαζί. Εδώ ή εκεί... δεν έχει σημασία.

Μεταξύ 27 Φεβρουαρίου και 3 Μαρτίου, θα ολοκληρωθεί η εγκατάσταση της Νεφελοοικογένειας μου, στην νέα μας φωλίτσα και ευελπιστώ πια, με καθαρό μυαλό και κάτω από άλλη ψυχολογία (αυτή της ανανέωσης που φέρνουν οι θετικές αλλαγές στη ζωή μας), να μοιραζόμαστε, τα ταξιδέματα μας.

Θέλω ακόμη να σας εξομολογηθώ, πως χαίρομαι που δεν έχω μόνο εσάς στη ζωή μου. Έχω και τους άλλους... εκείνους τους φίλους μου,που θα βοηθήσουν στη μετακόμιση και θα τελειώσουμε μια ώρα νωρίτερα. Εσείς εδώ με την κατανόηση σας και οι άλλοι εκεί με την έμπρακτη βοήθεια τους , ειλικρινά αισθάνομαι πολύ χαρούμενη που έχω τόσους ανθρώπους γύρω μου, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Φιλί γλυκό, για τον καθέναν σας ξεχωριστά

Ω φιλτάτη πατρίς.........

Α
Ω φιλτάτη πατρίς,

ω θαυμασία νήσος,

Zάκυνθε· συ μου έδωκας

την πνοήν, και του Απόλλωνος

τα χρυσά δώρα!

Ε
Συ, όταν τα ουράνια

ρόδα με' το αμαυρότατον

πέπλον σκεπάζη η νύκτα,

συ είσαι των ονείρων μου

η χαρά μόνη.


ΙΒ
Xαίρε Αυσονία, χαίρε

και συ Αλβιών, χαιρέτωσαν

τα ένδοξα Παρίσια·

ωραία και μόνη η Zάκυνθος

με κυριεύει.


ΚΓ
Ας μη μου δώση η μοίρα μου

εις ξένην γην τον τάφον·

είναι γλυκύς ο θάνατος

μόνον όταν κοιμώμεθα

εις την πατρίδα.

------------------------------------------

Καλώς ορίσατε στη Ζάκυνθο.

Ήθελα να σας πάω μια βόλτα απόψε στο νησί μου, το φιόρο του Λεβάντε...
Επέλεξα να το κάνω μέσα απο τη φωτογραφική ματιά του φίλου μου, adventure

( http://adventure1150.blogspot.com/)

και την ωδή του Ανδρέα Κάλβου

( Ο ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ )

Εύχομαι η περαντζάδα στο λιμάνι, κάτω απο το Αυγουστιάτικο ολόγιομο φεγγάρι,
να φέρει το καλοκαίρι, πιο γρήγορα, σε όλους, όσους το έχουμε πεθυμήσει.

Καλό σεργιάνι....

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Κλείστε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.
Λέμε όχι:
Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.
Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.
Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.
Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.
Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου. Όλοι μας!

Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας.
Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας.
Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους.

Αυτή είναι μια ανάρτηση, της φίλης μου Roadartist.Την αναδημοσιεύω έτσι ακριβώς όπως την διάβασα σε μια προσπάθεια αντίστασης - αντίθεσης σε όλα τα κωμικοτραγικά γεγονότα, που διαδραματίζονται μπροστά στα τετραγωνισμένα μάτια μας.

Ας το κάνουμε, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μασημένη τροφή που μας ταϊζουν, για την αμφισβήτηση της νοημοσύνης μας, γιατί η Ελλάδα δεν είναι αυτή που επιμένουν να μας δείχνουν.